Voor ArcelorMittal en Aperam lonken misschien wel heel mooie tijden

Na meer dan een decennium van gedeprimeerde staalmarkten gloort er hoop dankzij structurele veranderingen in Europa. Is de sky hier the limit voor beleggers?

Na de zoveelste bocht van de Amerikaanse president Trump schoten de Europese beurzen woensdagochtend omhoog. Vooral de aandelenkoersen van grondstoffen-, bouw- en industriële bedrijven reageerden opgelucht op de aankondiging van een wapenstilstand van veertien dagen, in plaats van “het wegvagen van een volledige beschaving”, waarmee de Verenigde Staten dreigden.

Opvallend was dat zowel de staalgroep ArcelorMittal als de specialist in roestvrij staal Aperam meteen bijna 13 procent hoger schoten. Maar die staalbedrijven hadden sinds de start van de oorlog in Iran een erg forse 20 tot 25 procent verloren, veel meer dan de beursindices. Wat zeker meespeelde, was dat zowel de koers van ArcelorMittal als van Aperam eind 2025 en begin 2026 aardig was gestegen.

De staalsector is al anderhalf decennium op de sukkel: een lage vraag, lage prijzen, steeds meer concurrentie van goedkoop staal uit China en daarbovenop hoge en veranderende invoertarieven, vooral dan voor de VS. Maar sinds Duitsland een fors meerjarig investeringsprogramma voor het land opgetuigd heeft en Europa beseft dat het meer defensiematerieel ook zelf moet produceren, is er weer hoop voor de basisindustrie in Europa. Bovendien besloot de EU om zelf ook strengere invoerrestricties en -tarieven voor staal te lanceren. Dat had eind 2025 al een eerste positief effect. Zowel ArcelorMittal als Aperam verwacht verdere beterschap.

Dat was vóór de VS en Israël de wereld in onzekerheid stortten. Staalbedrijven zijn energie-intensief, maar vooral een recessie zou de prille positievere dynamiek kunnen doven. Maar ook daar komt ooit een einde aan, vooral omdat de voorgenomen Europese investeringen echt wel gamechangers lijken. Zowel ArcelorMittal als Aperam heeft tijdens de moeilijke jaren maximaal bespaard en gezocht naar producten met meer toegevoegde waarde. Aperam werd in 2011 overigens afgesplitst van ArcelorMittal. Beide groepen hebben dus hetzelfde DNA en hebben een belangrijke productie in België. De aandeelhouders van ArcelorMittal kregen bij de spin-off één aandeel Aperam per twintig aandelen ArcelorMittal. Dat laatste bedrijf is veel groter dan zijn vroegere afdeling roestvrij staal, Aperam. Het is de grootste staalproducent buiten China en produceert bijna de helft van het staal van Europa, wat op zijn beurt goed is voor meer dan de helft van wat de groep in de wereld produceert.

Zoals de zaken nu evolueren, zou een hogere benutting van de nu veel te beperkt gebruikte productiecapaciteit, zo’n 67 procent, een enorme duw aan de winst kunnen geven. Als ook de staalprijzen kunnen klimmen, zou het plaatje er plots veel gunstiger kunnen uitzien voor de staalbedrijven. Beide bedrijven hebben in de moeilijke tijden uiteraard een rem gezet op de investeringen en kosten en hebben de overblijvende vrije kasstromen financieel aan het werk gezet. Vooral ArcelorMittal heeft de voorbije vier jaar enorm veel eigen aandelen ingekocht en vernietigd. Er zijn nu liefst een kwart minder aandelen die in de wellicht weer klimmende winst zullen delen. Aperam deed het bescheidener, maar heeft vandaag toch ook 9 procent minder aandelen. De groep deed wel een overname in de VS.

De markt verwacht voor dit jaar een duidelijke verbetering van de resultaten, met een omzetstijging van 10 procent voor Arcelor en 11 procent voor Aperam. De winst per aandeel zou voor het eerst toenemen met 32 procent tot 4,32 euro en met 76 procent tot 1,75 euro voor Aperam. Dat zijn gemiddelde verwachtingen van analisten – die bijna per definitie anders zullen uitpakken. Bij deze zware industriebedrijven spelen diverse hefbomen die een prognose erg moeilijk maken. Maar zoals deze staalbedrijven de schade in moeilijke tijden hebben kunnen beperken, is the sky misschien wel the limit als de omstandigheden echt verbeteren. 

Dit artikel verscheen eerder in De Standaard.