Vivaldi

Af en toe is er wat spektakel op de beurzen. Gewoonlijk is dat onverwacht. Maar soms staat het gewoon in de agenda van de attente belegger. We hebben het dan over de dagen dat grote, beursgenoteerde bedrijven hun resultaten opbiechten aan hun eigenaars, de aandeelhouders. De meeste bedrijven doen dat vier keer per jaar. Ieder kwartaal. Sommige beperken het tot twee keer per jaar. Over een periode van enkele weken krijg je dan dagelijks enkele grote kleppers die laten weten hoe goed of hoe slecht het afgelopen kwartaal is geweest. Nog belangrijker is de prognose die het management daarbij geeft voor het nieuwe kwartaal dat al begonnen is. Momenteel woedt het resultatenseizoen volop in de VS. Om iedere belegger de kans te geven het nieuws rustig te analyseren, publiceren bedrijven die belangrijke informatie niet tijdens de dag, maar wel nadat de beurzen hun deuren al gesloten hebben, ofwel in de vroege ochtend.

Drie mogelijkheden

En dan zijn er drie mogelijkheden. Ofwel is het nieuws zoals verwacht. Dat kan heel goed zijn of gewoon goed, slecht of heel slecht of heel gewoontjes. In principe zal de beurskoers dan niet veel bewegen. Zelfs niet bij heel slechte of heel goede resultaten. Die waren immers verwacht. Dat ‘nieuws’ is eigenlijk geen nieuws is, want het zat al in de koersen. Beleggers anticiperen immers. Maar het is ook mogelijk dat de cijfers veel beter zijn dan verwacht. Of dat het resultaat slecht is, maar dat er al onmiddellijk een goede oplossing wordt voorgesteld. Dat kan een herstructurering zijn. Dan kan de aandelenkoers de hoogte ingaan. Tot slot is het ook mogelijk dat de resultaten onverwacht slecht of heel slecht zijn. In principe wordt het aandeel dan meteen afgestraft en gaan er op enkele seconden soms vele miljarden aan beurswaarde in rook op.

Roetsjbaan

Het zijn die schokken – in beurstermen noemen we dat ‘volatiliteit’ – die mensen van de beurs weghouden. Vooral de forse dalingen schrikken hen af. De beurs is nu eenmaal een roetsjbaan. Het verschil is wel dat het karretje op de achtbaan van een pretpark altijd weer uitkomt bij de ‘start’. Koop je aandelen van uitstekende bedrijven, dan zal je na verloop van tijd (veel) hoger eindigen. Maar zelfs de aandelen van de allerbeste bedrijven durven al eens fors te schommelen. Naar boven, maar ook naar beneden. Wie met kennis van zaken en een beetje ervaring belegt, weet dat en laat er zich niet door afleiden. Het resultatenseizoen brengt een beetje spanning met zich mee. Maar veel meer is het niet.

Putoptie

Ondertussen probeer ik opportunistisch en gokkerig (foei-foei) munt te slaan uit de forse stijging van alles wat met chips te maken heeft. Ik stel me op als contrarian. Dat doe ik niet altijd, maar soms wel. Als Chinese aandelen goedkoop en interessant zijn, dan durf ik al eens te kopen. Als het oerend hard gaat in een sector, dan durf ik al eens te zeggen dat het iets te hard gaat. In de Voor de bel stelde ik vanochtend al dat de recente forse koerswinst van ASML me wat verbaast. Bijna +20% op een week tijd zonder ‘nieuw nieuws’? Da’s sterk. Ik kocht gisteren dan ook een put-optie op ASML. Daarmee wil ik inspelen op een koersdaling van ASML.

Sit & wait

Omdat Euronext Amsterdam al dicht was, deed ik dat op Wall Street. De put met uitoefenprijs $840 tot 1 maart 2024 stond $19,5 – $21 geprijsd. $21 als je wil kopen, $19,5 als je verkoopt. Ik bood $20 voor 1 optie. Om 18u28 belandde de optie in mijn portefeuille. Opgepast. Dit is gokwerk. Ik betaalde 1x 100x $20 = $2.000. Als het aandeel ASML op 1 maart nog steeds hoger zou noteren dan $840, dan loopt deze optie waardeloos af en verlies ik bijgevolg $2.000. Ik heb al wel een verkooporder ingelegd aan $40,1. Wishful thinking? All we can do is to sit and wait, all we can do is just to sit and wait. They say: all we can do is to sit and wait, all we can do, yeah, that’s what they say. Sit and wait, sit and wait, just sit and wait.