Umicore is opnieuw Union Misère
De beurzen kleurden gisteren weer mooi groen. De Bel20-index klom 1,3%. In die zogenaamde sterindex viel wel één aandeel uit de toon: Umicore. De aandeelhouders van dat metaalbedrijf verloren maar liefst 7,5%. Misschien zijn ze het ondertussen al gewoon. Alhoewel. Zoiets went nooit, denk ik. Nog geen drie jaar geleden, in augustus 2021, werd nog 60 euro betaald voor een aandeel van Umicore. Gisteren was datzelfde effect nog 15 euro waard. Wie begin dit jaar dacht een koopje te doen aan 25 euro is vandaag al 40% van zijn belegging kwijt. Gelukkig hebben we daar bij Spaarvarkens voor gewaarschuwd en een belegging in Umicore afgeraden. Geen verlies lijden is beleggingsregel nummer 1.
Wat is er allemaal aan de hand bij Umicore? Dat het niet goed gaat, is een understatement. Umicore zou dit jaar in zijn afdeling “batterijen” een bedrijfswinst boeken van zowat 135 miljoen euro. Maar gisterenochtend liet het management weten dat er in het beste geval geen verlies zou zijn, dit jaar. De vraag naar elektrische wagens valt tegen en dus worden er ook minder batterijen geproduceerd en verkocht dan werd gehoopt. Sommige autoproducenten, zoals het Chinese BYD, produceren hun batterijen zelf. Geheel onverwacht komt het slechte nieuws bij Umicore dan ook niet. Spaarvarken Kurt liet de clubleden al herhaaldelijk weten dat er gewoon minder werk is in de fabrieken, met minder shifts, en dat er opvallend grote voorraden zijn. Bovendien stapte een tijdje geleden de ceo van Umicore op. Als de kapitein zijn schip verlaat, is er zelden goed nieuws op komst.
Er worden al langer vragen gesteld bij de kracht van het Belgische bedrijf dat ooit nog op de beurs noteerde onder de naam Metaal Hoboken-Overpelt. In 1989 volgde een fusie met Vieille Montagne en een fiscaal geïnspireerd huwelijk met Acec. Nadien spraken we van Union Minière. Omdat de onderneming toen ook al een moeilijke periode doormaakte, herdoopten beleggers die al gauw tot “Union Misère”. Er volgde beterschap. De naam veranderde in Umicore en er kwam een afsplitsing van de takken ‘koper’ (Cumerio, nu een onderdeel van Aurubis), ‘lood’ en ‘zink’ (Nyrstar, nu een gevallen ster). Vandaag lijkt het of we alweer zijn aanbeland bij Union Misère.
In principe is Umicore een vergroende onderneming met toekomstperspectief. Maar het bedrijfsleven is hard. Beleggers vragen zich luidop af of de batterij-afdeling wel mee is. Is Umicore groot genoeg om de mastodonten van autoproducenten te overtuigen klant te worden of te blijven? Gunnen die grote autoproducenten Umicore wel een mooie winstmarge? Heeft Umicore wel de technologie van de toekomst in huis? Wat zijn de plannen van de federale overheid, die vorige maand nog een pakket aandelen kocht van het bedrijf? Waarom stapte de ceo op? Is dit de laatste winstwaarschuwing? Beleggers houden niet van al die onzekerheid. Vandaar dat Umicore gisteren alweer een pak minder waard is geworden op de beurs.
Ik verkocht Umicore nog aan 49€. Winst ongeveer 100%. Verkocht omdat ik me niet kon vinden in wat ik allemaal hoorde over de vervuiling in de buurt en hoe de provincie Antwerpen dat door de vingers keek. Die ethische insteek heeft me voor heel veel verloren winst behoed. Het mag soms, helaas in dit geval, al eens meezitten ook. Ongelooflijk hoe snel het gegaan is.
Klopt. Ik vermoed wel dat de vervuiling in Hoboken historisch is, net zoals die in Balen-Mol en wellicht ook Olen en elders. Sindsdien is daar werk van gemaakt, met dank aan Thomas Leysen en de overheid. Als de vervuiling is blijven doorgaan, dan is dat uiteraard onaanvaardbaar.
Dit stond 2 jaar geleden in de Tijd:
“ Maar het werk is nog helemaal niet af. In België, Frankrijk, Brazilië en de VS blijft Umicore kampen met zware historische, en in het geval van Hoboken ook recente, vervuiling. De groep zette vorig jaar 130 miljoen euro opzij, in de vorm van provisies, voor het oplossen van de dossiers, leert het jaarverslag”
Tijden zijn natuurlijk veranderd en Umicore is zeker niet de enige en die historische vervuiling aanpakken zal wel een werk van lange adem zijn. Maar dat de overheid de ogen heeft dichtgeknepen als het over de werkelijke waarden van de vervuiling ging, dat vind ik toch alweer erg ontluisterend. Maar goed, het is van alle tijden zeker. Ik worstel daar wel mee als mens zn als belegger. Dat industrie meestal vervuilend is, is allicht evident. Maar ik wil als belegger geen geld verdienen ten koste van alles. Al is nog blijven beleggen dan misschien naïef.
Stefan Willems raadde in september 2021 de leden van spaarvarkens aan om te verkopen, de koers stond toen ongeveer op 55 euro.
Klopt. Een collega van me, een docent die op pensioen vertrok, liet me toen weten dat hij een mooi pakketje Umicores had gekocht. Ik liet hem weten dat hij dat beter niet gedaan zou hebben. Werd niet geapprecieerd. “Ha, jij gelooft niet in dit mooie industriële Belgische bedrijf?” Mensen zijn zelden tevreden als je hen afraadt iets te kopen. Merken we wel vaker. Raar, toch? Als we alleen maar zouden zeggen “kopen, kopen, kopen”, dan zouden we nutteloos zijn.
Charlie Munger zou waarschijnlijk onmiddellijk geinteresseerd zijn in je argumenten om niet te kopen 🙂
gelukkig heb ik een hele tijd geleden al afscheid genomen van dit aandeel