Spaarvarken in the USA: Dag 8

The Grand Canyon

Als het hier, aan de westkust van de VS, 10:00 in de ochtend is, dan is het in België al 19:00. Het was zaterdag, dus voor we naar de Grand Canyon trokken zijn we iets na 10:00 nog even een kijkje gaan nemen in Spamalot, aflevering 112, met Jim. En hij deed dat alweer heel goed, uiteraard. Het is fantastisch dat je, waar je ook bent in de wereld, met elkaar kan communiceren. Of je zou in Noord-Korea of zo moeten zitten. Het tijdsverschil nemen we er graag bij. Dat heeft voor- en nadelen. Het heeft echt wel iets om eens een live Spamalot te kunnen meemaken, ’s ochtends in plaats van ’s avonds.

Het huisje dat we twee dagen huren in Williams is zo’n typisch houten Amerikaanse constructie die ik al vaak heb gezien op foto’s en in films. Ook dat heeft wel iets. Netjes, drie slaapkamers, een badkamer en een voldoende grote keuken, eetkamer en living. En zoals je op de foto kan zien: vooraan een veranda én een vlag. Amerikaanser kan niet.

Wereldwonder

En dan naar The Grand Canyon. Vanuit het stadje Williams is het maar een goed uur rijden naar de ingang van het National Park. Je arriveert dan aan de zuidelijke rand van het ‘nationale park’ dat de Grand Canyon is en lang was dat de enige toegangsweg naar het park. Voor amper 35 dollar mag een volle gezinswagen in het park. Dat is erg goedkoop, als je weet dat je een hele dag kan genieten van het ene uitzicht na het andere. Inbegrepen in de prijs is de shuttlebus die je van het ene plekje met panoramisch uitzicht naar het andere brengt. Ik heb tientallen foto’s genomen, maar het hadden er evengoed honderden kunnen zijn. Het is gewoonweg fantastisch wat je te zien krijgt. In 1997 was ik ook al eens in Cappadocië, Turkije, maar The Grand Canyon is nog veel, veel indrukwekkender. Geen wonder dat het één van de zeven natuurlijke Wereldwonderen is.

Het lijkt wel alsof je in een sprookje bent beland. Zovele kleuren, zovele hoogtes. Men heeft gesteentes teruggevonden van twee miljard jaar oud. Een bezoek aan de Grand Canyon is een les geologie. De layer cake is het resultaat van telkens enkele miljoenen jaren. Om de zoveel miljoen jaren strekte de zee tot aan de plek die nu Grand Canyon heet. Een deel van de lagen is het gevolg van de aanwezigheid van de zee, andere lagen zijn dan weer gevormd in de periode toen de zee zich terugtrok en toen er geen zee was. Die geschiedenis en de klimaatcrisis bleven zich dus keer op keer herhalen. Het water van de Coloradorivier, ijs en wind zorgden voor erosie. Het ene gesteente was al harder dan het andere en dus moeilijker weg te werken. Vandaar dat het natuurwonder zijn mooie vorm heeft gekregen.

Gevaarlijk

Wat me ook opviel bij ons bezoek: het gevaar dat overal schuilt. Bepaalde stukken zijn weliswaar afgezet met metalen baren, maar daar kruip je zo over of onder. En veruit het grootste deel is helemaal niet afgezet. Combineer dat met het feit dat ieder stukje zich leent voor een mooie foto én de grote aanwezigheid van influencers en toeristen die wel een mooie foto willen maken en je hebt een recept voor ongelukken. Voor iemand het beseft valt hij honderd of nog veel meer meter. In een periode van vijf jaar hebben zo 14 mensen het leven verloren. Ik verschiet daarvan. Ik dacht dat het er veel, veel meer zouden zijn. Ieder jaar bezoeken zo’n 4,7 miljoen mensen de Grand Canyon. Velen willen een mooie foto of een mooie selfie. Vorige week woensdag is nog een twintigjarige student uit North Carolina verongelukt op een plek waar we ook waren. Maar de meeste mensen zijn dus heel voorzichtig, zodat hun bezoek niet fout afloopt. Wij zijn dus ook heel voorzichtig geweest. Al zou je kunnen denken dat dat niet het geval was, als je deze foto van mijn nichtje Norah bekijkt. Die foto is niet bewerkt of zo. Maar wees gerust: wij waren, net zoals veruit de meeste bezoekers, voorzichtig.   

Voor de lange termijn

Bewonderenswaardig is ook dat de Amerikanen The Grand Canyon laten renderen door toerisme en niet door de grondstoffen weg te halen. President Theodore Roosevelt (die van de teddyberen) verklaarde de Grand Canyon nationaal monument in 1908. Later promoveerde het natuurmonument tot nationaal park. En toch hebben we een plek gezien waar nog koper en zelfs uranium is ontgonnen. Maar die ontginning is ook al lang geleden stilgelegd. Zo hoort het ook.

Pascal Paepen

vanuit Williams, Arizona