Spaarvarken in the USA: Dag 7

Route 66

Oorspronkelijk was het de bedoeling dat we Route 66 zouden rijden van Chicago tot Los Angeles. Maar die 3940 kilometer is niet weinig om in twee weken af te leggen, vooral niet omdat de autoweg al sinds 1985 helemaal vervangen is door andere, snellere autosnelwegen. Sindsdien wordt Route 66 wat minder goed onderhouden en dat is wel  allemaal goed voor de nostalgie, maar niet voor het rijcomfort en de snelheid. Wie het toch nog wil wagen, trekt er dus best wat meer tijd voor uit dan onze nipte twee weken. Vandaag hebben we toch nog een stukje van die iconische route afgelegd. Maar eerst reden we Las Vegas weer uit, in de richting van de Hoover Dam.

Hoover Dam

De Colorado is een rivier met een bron in de gelijknamige staat. Vervolgens stroomt die in Colorado, Utah, Arizona en Nevada om tenslotte in de Golf van Californië uit te monden. Alhoewel. Veel uitmonden is er niet meer aan, want op verschillende plaatsen wordt het water van de rivier gebruikt om er elektriciteit mee op te wekken, ofwel om er de velden mee te besproeien of voor de productie van drinkwater. Zo ook in de buurt van Las Vegas. In 1921 besliste de latere president Herbert Hoover, op dat moment nog minister van handel, dat er op de grens tussen Nevada en Arizona een grote dam moest worden gebouwd voor de aanleg van een stuwmeer. In 1930 begon men daar aan. In 1936 was de dam af. Er hebben zo’n 40.000 mensen aan gewerkt (van wie er velen entertainment opzochten in Las Vegas) en er zijn een honderdtal mensen gestorven bij de bouw, vooral door de hitte.

De dam is 221 meter hoog en op de bodem van de rivier ook nog eens 200 meter breed. Bij de bouw werd er dus vooral veel beton gegoten.

Je kan vandaag over de dam rijden, maar dan zie je er natuurlijk niet veel van. Sinds 2010 is er echter een nieuwe brug vlakbij de dam. In tegenstelling tot de bruggen die ze tegenwoordig in België bouwen, zijn die Amerikaanse bruggen meer dan breed genoeg. Er is een afgescheiden laan voor voetgangers. Zo heb ik die foto dus kunnen maken.  

Needles

We vervolgen onze weg en we passeren vele honderden hectaren zonnepanelenboerderijen. Hier wordt energie gemaakt. De woestijn leent er zich voor. We steken de staatsgrens van Nevada over en belanden weer in Californië. In Needles, een stad op Route 66. Charles Schulz (1922-2000) heeft hier een tijdje gewoond. Hij is de cartoonist van Peanuts. Die cartoon werd al in meer dan 2600 dagbladen gepubliceerd, in 75 landen en 21 talen. De auteur verdiende er meer dan 1 miljard dollar aan. Daarmee is Schulz een van de populairste cartoonisten ter wereld, al evenaart zijn talent nog niet dat van onze eigen, Belgische Sven Mastbooms met zijn post-it cartoons.

Oatman

In Needles hebben we onze benzinetank gevuld. Er ging 25,5 gallon in (96,5 liter) en dat kostte ons 162,87 dollar (149 euro). Op naar de volgende bestemming op Route 66. Dat was Oatman, Arizona. Na Californië en Nevada is dat de derde Amerikaanse staat die we op onze trip aandoen. We worden begroet door ezels. Er lopen er een 30-40 rond in het stadje. Oatman was ooit een goudmijn voor gouddelvers. De stad werd genoemd naar een overlevende in een waargebeurd horrorverhaal. Een aantal indianen had een familie blanken uitgemoord en dochter Olive Oatman meegenomen om te dienen als slavin. Die kreeg al meteen een tatoeage op haar aangezicht. In de indianenstam was dat een bewijs dat ze ‘een van hen’ was. Maar je zou ook kunnen stellen dat die tatoeage haar aangezicht misvormde, de uitbaatster van een winkeltje in Oatman geeft meer info voor de Spaarvarkens:

Het stadje Oatman is trouwens echt de moeite. Ok, het dient de toeristen. Maar het geeft verdorie wellicht ook een idee van hoe zo’n gouddelversstadje er vroeger moet hebben uitgezien. Met een aantal saloons, een hotel, een apotheek (nu een souvenirshop) enz. Een beetje Bokrijk-in-Amerika. Maar ik hou daar wel van. En op de achtergrond, gemaakt door de natuur en niet door de mens: de Black Mountains, die zich uitstrekken over een lengte van 121 kilometer. Het is alsof je in een puzzel rijdt, of in de Texas Rakkers van Suske & Wiske.

Oatman doet me trouwens ook denken aan de hypes op de beurs. In 1915 woonden er nauwelijks enkele mensen. Dan werd er goud ontdekt. Op een jaar tijd steeg het bevolkingsaantal tot 3500. Nu, in 2024, wonen er 102 mensen. En enkele tientallen ezels. “De mens, ge kunt daar niet aan uit”, zei Gerard Walschap ooit.

Het is al donker wanneer we rond 9pm in Williams arriveren. Van hieruit trekken we morgen richting… Grand Canyon! 

Pascal Paepen

vanuit Williams, Arizona