Spaarvarken in the USA: Dag 2

Tehachapi

Tehachapi? Tehachapi? Wie gaat er nu naar Tehachapi? De man van de border control fronste zijn wenkbrauwen. Ik begon al wat te zweten. Da’s inderdaad verdacht. De man had pas gevraagd hoe lang we in Los Angeles zouden blijven. Ik kon niet antwoorden dat we er maar even zouden blijven en dan wat zouden rondtrekken.

Bij de aanvraag van ons visum moesten we immers ook ons eerste hotel opgeven. En dat was niet in Los Angeles. We zouden immers onmiddellijk nog een uur of twee doorrijden naar de Holiday Inn Express van… Tehachapi!

Verdacht

Probeer dat maar eens uit te leggen. “Weet je, mijnheer, ik heb wat aandelen gekocht van een bedrijf op de pink sheets dat in Tehachapi bouwplannen heeft. Een mooi project van wel 950 huizen. Ik ga daar eens kijken naar mijn investering. “Grote kans dat je daar niet zal geraken.” “Hoezo, mijnheer?” “Fires”, antwoordde hij. “You didn’t know?” “Maar mijnheer, hoe kunnen daar nu branden zijn? Ik heb foto’s gezien en het is niet bepaald een bosrijke omgeving.” “Grass”, zei hij, “There’s a lot of dry grass and that’s on fire right now.” Hij nam ondertussen de vingerafdrukken van de vijf reisgenoten uit België. Was dat een goed teken of net niet goed?

Zou u er willen wonen?

Hij liet ons door. Maar nog voor we weg mochten, moesten we eerst kijken naar wat hij op zijn smartphone had. “Look”, zei hij, “you see?” Een recent artikel over de branden in Tehachapi. “Zou u er willen wonen”, vroeg ik hem. “Voor een toerist valt er zeker wat te beleven”, was het antwoord. En dat was oprecht, niet cynisch bedoeld. Het gebrek aan humor is een voorwaarde om bij border control te mogen beginnen. “Maar om er zelf te wonen? Neen. Er is daar niks. Er zijn geen jobs en zo.” “Toch, toch, zei ik”, er zouden redelijk grote werkgevers in de buurt zijn. Sprak ik hem weer tegen. Wilde ik toch weer op het eerste vliegtuig naar Europa gezet worden? “In Bakersfield misschien”, zei hij, “niet in Tehachapi.” En dan stelde hij ook nog een extra vraag. “Welk bedrijf wil daar die huizen neerzetten?” “Greenbriar Sustainable Living”, sir, “op de pink sheets”. En weg waren wij.

Te bed

Het was 2:00 toen we in ons bed lagen. Moe, want toch al meer dan 27 uur wakker. Maar voldaan. We waren immers in Tehachapi. De vele tientallen lichtjes van de Schelde, pardon, van de windmolens op de heuvels rondom Tehachapi, verwelkomden ons. En vuur? Dat hadden we niet gezien. Om 2:05 sliep ik al. Het ontbijt was maar tot 10:00, dus we zetten onze wekker op 9:00.

Pannenkoeken

Om 8:00 was ik wakker. Zes uur aan een stuk geslapen. Geen jet lag. Dat hebben we nog te goed na onze terugreis, blijkbaar. Mijn liefste neefje en petekind was ook al wakker en we waren de eersten van ons gezelschap aan het ontbijt. Muffins, bagels, Griekse en andere yoghurt, kaasomelet, gebakken ei, spek, vruchtensappen, koffie en… een pannenkoekenmachine. Mooi!

Hercules Poirot

En dan het zondagswerk. We starten ons detective-onderzoek op het politiebureau van Tehachapi. “Of ze daar weet hebben van een project om hier 950 nieuwe huizen neer te planten?” “Zeker wel, maar het is nog niet definitief.” “Is er dan een probleem?”, vragen we. “Jawel. Water. Maar da’s in heel de regio, dus dat is niet nieuw.”

Denk je dat die woningen er dan ooit zullen komen? “Jawel”, antwoordt de officier vandienst. “Er is hier namelijk een groot tekort aan woningen. Er is weinig te koop en als er al eens iets te huur staat, is dat onmiddellijk weer weg. “Veel jobs, hier?” “Jawel, hoor.” “Veel misdaad?” “Neen, niet echt.”

Da’s positief. We kijken naar de potentiële goudmijn-bouwgrond, nabij de high school en de rest van de stad. Lennart filmt de omgeving met zijn drone. En dan stappen we naar het centrum van de stad. In de Vets Bar, een café dat wordt opengehouden door vrijwilligers die de Veterans steunen – dat zijn veteranen, niet te verwarren met vegetariërs – ontmoeten we Tom en Steve, John, Dave en Belinda, Rob en nog wat andere locals. We hebben niet of weinig over politiek gepraat, maar wel veel over Tehachapi.

De locals

Wat blijkt? They love Tehachapi. Great neighborhood, “En weet je waarvoor we bekend zijn?” Neen. “Om onze windmolens. Wij waren immers de allereerste.” Weten ze ook wat over het project om hier een pak meer huizen neer te zetten? “Sure. Sage ranch. Yes, Jeff Ciachurski’s project.” Kennen ze die man dan?

“Jawel. Jeff heeft hier ook een mooi windmolen-project gerund dat hij weer doorverkocht heeft. Great buisnessman.” Jeff of Sven zouden het moeten horen. We hebben het bezoek aan Tehachapi geregeld zonder hen in te lichten. De locals zouden Sage Ranche dus verwelkomen.

De Rob of d’eronder

Alleen Rob is best kritisch. “You know, we’ve got one big problem. Water.” Dit is toch de VS. Voor ieder probleem is toch een oplossing. Je zou toch regenwater kunnen opvangen? Jawel, maar je moet het ook kunnen opslaan. Waarom zou dat niet kunnen? “Door de ‘crack’, sir. In 1952 hadden we hier een grote aardbeving. Sindsdien zitten we met die ‘crack’. We moeten voortdurend water hierheen pompen. Kan dat dan niet opgelost worden, Rob? “Heb jij dan die miljarden om het probleem op te lossen?” “Neen, die heb ik niet.”

Dus Sage Ranch komt er niet? “Maybe it will, maybe it will not.” Voila. Daarmee weten we nog niets. Of toch wel. We hebben geleerd dat de locals alvast niet per definitie tegen Sage Ranch zijn. Toch niet de mensen die wij hebben gesproken. En we hebben ook geleerd dat de inwoners van Tehachapi toffe mensen zijn.

Pascal Paepen vanuit Tehachapi
Next stop: San Francisco