Spaarvarken in the USA: Dag 14
Finish
Het is onze laatste dag in de VS. Gisterennamiddag liepen we nog over de sterren die in het voetpad zitten van de Hollywood Boulevard en maakten we nog een uitstapje naar Sunset Boulevard (Beverly Hills). We trokken ook nog naar Griffith Observatory, waar we een mooi zicht hadden op ‘the Hollywood Sign’, met de 15-meter hoge Hollywood letters, en downtown Los Angeles, waar de wolkenkrabbers staan met de regionale hoofdkantoren van de banken. Zo hebben we op één dag heel wat van de stad gezien.
Vandaag trekken mijn reisgenoten naar het strand, op zoek naar Pamela Anderson en David Hasselhoff. Ikzelf ga wat rondslenteren in de buurt van het hotel. Los Angeles heeft wel iets, met al die palmbomen. Die staan niet alleen aan het strand, je ziet ze overal, in het park, maar ook langs de kant van grote straten en zelfs steegjes. Hoge bomen. Maar omdat ze wat bladeren hebben en geen takken, vangen ze wellicht niet veel wind.
Streetfood & daklozen
Ook overal te zien, helaas: daklozen. Massa’s. Ze waren niet zo opvallend aanwezig in San Francisco en al de andere plaatsen die we hebben aangedaan. Maar in Los Angeles vallen ze op. Overal in de stad. Men doet wel eens pogingen om ze te tellen. Vorig jaar zou het aantal daklozen in de stad 10% gestegen zijn tot 46.260. In ‘greater Los Angeles’, zeg maar het arrondissement, zijn er dat zelfs 75.518. Sommigen verzamelen blikjes en plastic flesjes om aan wat kleingeld te komen. Er zijn er ook die creatief zijn. Bij hamburgerketen Wendy’s staan de drankautomaten voor refills in het restaurant zelf. Je kan dus zelf bijtappen. Maar daarvoor heb je niet eens je rekening of zo nodig, dus af en toe zien we een dakloze een beker vullen. Wendy’s, een beursgenoteerde groep, doet dus aan charity.
De verkopers van streetfood hebben het volgens mij niet veel beter dan de daklozen. Ik zie er vele tientallen. Een enkele heeft een mooie foodtruck bij, maar 95% doet het zonder, met een vuurtje en een plooitafeltje. Het doet me een beetje aan Thailand denken, waar ik in 2000 was.
Politiek
Ik heb al gezegd dat ik het een beetje vreemd vond dat ik zo weinig zag van de verkiezingen. Ik had verwacht veel, veel meer te zien en te horen over de nakende verkiezingen. Californië is het terrein van Kamala Harris, maar die ben ik niet tegengekomen, ook niet op foto. Trump hebben we nog geen vijf keer gezien op een vlag of een pet. “No pets allowed”, lazen we wel eens. Maar ik denk niet dat het daaraan lag. “Don’t talk about politics”, had Riekje ons nog gewaarschuwd in Phoenix. We zijn er dan ook nergens over begonnen. Wel jammer. Misschien zullen er over een paar maanden wel veel slogans en foto’s van de democraten en de republikeinen in het straatbeeld komen? De grote billboards dienen nu nog bijna uitsluitend voor advocatenkantoren die hun diensten aanbieden. En – I kid you not – in Las Vegas zag ik op zo’n groot reclamepaneel reclame voor een optiecursus. Waarmee ik niet wil beweren dat optie-beleggen gelijkstaat met gokken. De cursisten van Spaarvarken Marc Brusseleers’ optiecursus weten dat.
Religie
God is overal in de VS. Waarheen je gaat langs Amerikaanse wegen, kom je wel de een of de andere kerk tegen. Boven de nummerplaat van een auto, of gewoon op een spandoek in een stad kom je ook wel eens tegen dat Jezus leeft, dat Hij je graag ziet en dat Hij je zal redden. We passeren met de bus toevallig Scientology. We willen een foto nemen. Maar die jongens zijn nogal commercieel. We worden dus uitgenodigd om binnen eens te komen kijken. We krijgen een documentaire van 10 minuten te zien, in het Nederlands, over stichter Ron Hubbard. Tom Cruise hebben we niet gezien. Die was ongetwijfeld al op weg naar Parijs, voor de afsluitingsceremonie van de Olympische Spelen.
The Bridges of Madison County
De luchtvaartmaatschappij biedt tientallen films en afleveringen van tv-series aan. Het enige wat je nodig hebt is een koptelefoon die je zelf mag meebrengen. Of je kan ‘oortjes’ kopen voor €4. Ik bekijk een aflevering van The Big Bang Theory, waar men bij Warner Bros zo vaak naar verwees. Ik vind het maar niks. Storend, zelfs: de lachband die na zowat iedere zin aan bod komt. En dan pik ik er – op goed geluk – een film uit waar ik nog nooit van gehoord had. The Bridges of Madison County. Eentje uit 1995, geregisseerd door Clint Eastwood, die ook een hoofdrol voor zijn rekening neemt, net als Meryl Streep. Prachtige film en een van de mooiste die ik ooit zag. Ik kijk dan vooral naar de inhoud. Hetzelfde bij Stand by me, uit 1986, die ik in 1986 zag. Alhoewel. De stijl speelt bij mij blijkbaar ook een rol. Want, nu ik erover nadenk, de vertelstijl met meer dan 95% flashback, is dezelfde bij die twee films. Blij. En ik heb meteen geleerd wat een ‘covered bridge’ is – dat kende ik dus nog niet.
Duitse efficiëntie
In de eerste aflevering van Spaarvarken in the USA vertelde ik u dat we drie uur hebben aangeschoven voor we het land in mochten. Dat was fout. We zijn toen zo’n vijf uur op de luchthaven geweest, dus we hebben nog wat langer aangeschoven. Weer in Europa waren we al op een kleine tien minuten door die controle. Er kwam zelfs niemand aan te pas. We mochten/moesten zélf ons paspoort inscannen, waarna een camera ons gezicht inlas en zocht naar de gelijkenissen op de foto van het paspoort. Het groene lampje deed de deur open. We zijn weer thuis! Die verloren gewaande Duitse efficiëntie is er dus toch nog. Enkele uren later, net nadat Jan de Spamalot heeft gepresenteerd, zijn we weer in het Spaarvarkenshuis.
Ik blijf het iets onwezenlijks vinden. Zonet waren we nog in Los Angeles, tussen de palmbomen en de mooie huizen met typische brandtrappen voor of naast het huis. En nu rijden we de gemeente binnen en zijn we alweer terug onder de kerktoren. De wereld is ons dorp. Ik weet nu een heel klein beetje over hoe sommige Amerikanen denken en handelen. Eén punt is heel anders dan wat ik dacht. Het ritme. Weet iemand wat ik bedoel? Ik zal jullie eerst laten reageren in de comments onderaan. Als er genoeg comments zijn (laat je gaan), schrijf ik er het mijne bij.
Pascal Paepen
Vanuit Spaarvarkens County
Wat een mooi reisverhaal heb je geschreven Pascal! Doorspekt met wat geschiedenis en cultuur was het tevens nog leerrijk ook. Alvast bedankt om dit met ons te delen, ik heb ervan genoten. Misschien moet je eens nadenken om een nieuw boek beginnen te schrijven!
Bedankt, Karel! Een boek… als ik ooit vijf minuten tijd heb, begin ik er vast eens aan. Misschien moet ik wat meer karakter hebben en mezelf verplichten iedere dag 2 blz te schrijven. Een column of een artikel, dat gaat nog. Maar een boek… da’s een hele karwei.
Ha, ha, nu reageert er blijkbaar niemand meer. Of de spaarvarkentjes durven niet meer (*), of ze zijn naarstig op zoek naar het antwoord op je vraag (*) of ik ben nu gewoon de rapsten van den stal (*).
(*) schrappen wat niet past :-)
Heel leuke bijdragen naamgenoot! Onderhoudend, entertainend en leerrijk. Nu is het uitkijken naar je aftermovie in de volgende Spamalot! Na je bezoek aan de filmstudio van Warner moet je dit toch eens uitproberen voor een select publiek. Niet ?
En dan het antwoord op je vraag ….. ik heb geen flauw benul. Een eightiesboy zijnde moet ik enkel spontaan denken aan The Rythm of the Night van DeBarge – https://www.youtube.com/watch?v=cAQSZhazYk8. Veel luisterplezier.
Er komt zeker nog meer professionele audio & video, maar zal nog even duren. We gaan daar veel aandacht aan besteden bij de inrichting van het Spaarvarkenshuis.
Gokje Pascal! Bedoel je met “ritme” de ontwikkeling van muziek in de VS en de invloed van cultuur die hebben geleid tot de verschillende muziek genres. Misschien zit ik helemaal fout, maar ben benieuwd naar wat je in gedachten hebt.
Neen, eigenlijk gewoon het tempo, bedoel ik. Niet te hard over nadenken.
Pascal al weer een mooie afsluitende tekst om de reis af te sluiten. Maar over het ritme daar heb ik geen flauw idee. Ik zou denken dat het daar allemaal veel sneller en efficiënter gaat. Maar ik zou het niet weten. Ik heb al eens gespiekt naar de andere reacties bij de Spaarvarkens. Maar daar zie ik ook niet welke richting het uit gaat.
Misschien komen we op de wandeling nu zaterdag nog meer te weten.
Fijn dat jullie terug veilig thuis zijn.
Groetjes Luc Van der Perre
Bedankt, Luc! Da’s zowat de richting van de antwoorden die ik zou willen horen, Luc. Zaterdag zal ik wel meer vertellen. Heel blij dat er weer een grote groep meegaat naar Pelt en Lommel. Wordt heel goed!! Maar als er nog een aantal reacties komen, dan schrijf ik hier vandaag of morgen al wel wat ik denk van het tempo in de VS.
Bedankt, Luc! Ik had ook gedacht dat het sneller vooruit zou gaan, maar ze zijn een pak trager. Land van de innovatie. En toch…
ik vermoed dat het niet sneller gaat, als ik hoor hoe het er op de luchthaven aan toeging bij ja aankomst.
Minder efficient, en minder goed georganiseerd? Kan dat in de VS?
Klopt, Livine! Het gaat er een pak trager vooruit.
Mooie afsluiter, Pascal! Van genoten.
Bedankt, Gert! Schreef ik maar zo goed als jij!!
Volgens mij zijn Amerikanen veel minder gehaast, en dan zeker tov de Vlaming.
Sabine, inderdaad. Ik dacht echt dat ze meer gehaast zouden zijn. Straf. Vriendelijk, wel. Maar je dient wel effe te wachten als je wil geholpen worden, want ze nemen telkens heel rustig de tijd om iemand te helpen.
Je bent me voor, ik zat ook in die richting te denken…
Mijn ervaring 25 jaar geleden is dat het ritme er toen alvast een pak lager lag dan hier, iedereen neemt tijd voor breakfast, lunch, dinner, gaat elke dag naar de gym of doet aan hiking, …
In California – waar ik zat – gingen ze in het weekend ook naar de beach, deden ze barbecues en voor de rest was er de ‘ hanging out with friends’.
Heb ook stage gedaan in een bedrijf, en de productiviteit laag daar 3 keer lager dan bij ons.
Maar bon: is lang geleden – dus wellicht is er in die 25 jaar wat verbeterd…..
Kathleen, dat viel me inderdaad op: ritme een pak lager dan bij ons. Ik had echt het tegendeel verwacht… Verraste me echt.
Bedankt voor de leuke dagelijkse reisupdates Pascal! Telkenmale zo goed neergepend dat ik het gevoel kreeg een beetje met jullie mee op reis te zijn! Zeer geslaagde missie voor de achterblijvers! Thx!
JIJ bedankt om te lezen, Greet! Is heel graag gedaan!
Ik ben met mijn gezin ook op vakantie in de USA en volg toevallig ongeveer hetzelfde traject (morgen keren we terug naar België). Met veel interesse heb ik dagelijks je reisverslag gelezen en zo nog wat extra wist-je-datjes met de rest van de familie kunnen delen. Voor de Spaarvarkens die Chipotle in portefeuille hebben kan ik meegeven dat mijn kinderen dit de keten vonden met de lekkerste maaltijden. In and Out leek me de populairste maar die is helaas niet beursgenoteerd. Betreft het tempo in Amerika viel het me toch op dat dit naar mijn gevoel op vele vlakken lager ligt dan bij ons. Op de weg rijdt iedereen een pak rustiger, geen bumperklevers, iedereen wacht zijn beurt af op een kruispunt om over te steken. In de parken staan de rangers je rustig te woord ook in de restaurants is de bediening relax. Meermaals krijg je de vraag ” you need anything else sir?” . Ik zou dus denken dat het tempo lager ligt dan je had verwacht.
Toch een bijzondere reiservaring.
Stefan, da’s ook toevallig! Kleine wereld!! Goed dat je wat tips hebt kunnen gebruiken. We zijn een aantal filialen van “In & Out” tegengekomen en waren van plan om er ook eens te gaan eten, maar da’s niet gelukt. Chipotle is helaas ook niet gelukt. Ik was er anders wel eens graag geweest. We zijn er een tiental tegengekomen. Het leken wel altijd kleine, cleane zaken. Deed me een beetje denken aan Taco Bell en die hebben we in Tehachapi geprobeerd en dat was toch wel een echte tegenvaller. Maar Chipotle is dus veel beter, lees ik nu en hoorden we voordien ook al van fan @gleysen. Ik ga Chipotle ooit nog wel eens ergens uitproberen… Sowieso is Mexicaans eten heel populair, in de VS en elders. En terecht!
Met betrekking tot het tempo in de VS. Dat is toch echt… veel trager dan bij ons. Zoals enkele Spaarvarkens al terecht stelden. Dat had ik toch echt niet verwacht. Ik ken ons tempo. Ik ken het Londense tempo. Ik hou iets meer van het Londense tempo. :-) Het mag vooruitgaan. Ik hoorde dat het in, bijvoorbeeld, Hong Kong, nog veel rapper vooruitgaat. Love it, denk ik, want ik moet oppassen: ik word ook al een dagje ouder en ik moet nog meekunnen. :-) Maar ik had dus echt gedacht dat het in de VS nog wat sneller vooruitging dan in Londen. Da’s dus helemaal niet het geval. Vond ik wel straf. Een paar voorbeelden:
1/ Dat de controle na de landing streng zou zijn, wisten we. Uiteindelijk viel dat nog wel mee. Maar dat het zo traag vooruitging had volgens mij niks te maken met de strengheid. Gewoon gebrek aan efficiëntie. In vergelijking hiermee draait bpost veel efficiënter. Nooit gedacht dat ik dat ooit nog zou zeggen.
2/ In San Francisco wou ik een pakje versturen. In het UPS-kantoor was 1 klant voor me. Die wilde een vijftal pakjes versturen: een cosmetica-spiegel, een douchegordijn en nog wat spullen. De medewerker van UPS nam traag, met een meetlat, de afmetingen van ieder pakje op en woog het, om het tarief te bepalen. Dat duurde toch wel een minuut of tien. Ondertussen stonden er al vijf klanten achter me. Geeft niet. Die medewerker werkt even traag. En ik maar denken dat bpost traag werkt… Het kan dus nog een pak erger.
3/ In San Francisco kaarten gekocht voor openbaar vervoer. Een medewerker was zo vriendelijk om te helpen om rustig uit te leggen hoe je die aankoopt en vult met een bedrag naar keuze. Ze heeft me twee keer gezegd: doe maar rustig aan, ik ben hier om te helpen, ik heb tijd, ik zal bij je blijven, toen ze zag dat ik wat te snel-snel wou gaan.
4/ Bij T-Mobile in Tehachapi nam de medewerker (op zondag) heel rustig de tijd om klanten te helpen. We hadden twee klanten voor ons en toen het onze beurt was is hij, denk ik, wel een klein uur met ons bezig geweest. Het jammere was wel dat hij dan nog niet wist hoe we naar België konden bellen. Dat hebben ze ons bij T-Mobile in Las Vegas uitgelegd (daar ging het wel sneller vooruit).
5/ Bij het noteren van de bestellingen in een restaurant hebben ze me ook eens gezegd “slower, please, I can only go this fast.” Ze zeggen het wel altijd op een heel beleefde manier, niet storend
6/ Het kopen van 5 flesjes cola in de luchthaven bij vertrek duurde toch een goeie tien minuten. Er stonden weliswaar drie klanten voor ons, maar dan nog was het veel te traag. De verkoper deed ondertussen ook nog heel wat andere zaken, rustig een tray van een afwasmachine vullen, een tijdje later weer een andere tray leegmaken,… Ik ga verdorie nog respect krijgen voor bpost. :-) En dan – ik weet wel dat het uit beleefdheid is en ik speel dus het spelletje mee – ik pas me aan – start de transactie altijd met een gesprek: “Hi there, how are we today?”, “Fine, Sir, how are you?”, “Quite ok. How can I help you today?” Er staan dus al tien minuten 5 flesjes drank voor me op de toog. Het lijkt me dan ook vrij logisch dat ik die wil kopen. Enfin, da’s dus een beetje een botsing van culturen, bij mij. :-)
Op de autosnelwegen (freeways) rijden ze wel steeds een pak sneller dan ze mogen, hoor. Maar op de gewone wegen moet je regelmatig stoppen voor een stop-bord. En dan mag je verder. Dat wordt wel stipt nageleefd.
Pascal
Wel even geschrokken van de onderste foto. Blijkt het varkenshuis nu 2 extra verdiepingen te tellen of zijn we te enthousiast geweest over Pascal Paepen voor Spaarvarkens.be vanuit Los Angeles?
Haha. Ja, ik dacht wel dat die indruk zou ontstaan. Maar ik wou toch nog zo graag die foto van Los Angeles delen. En dan zijn er nog zovele foto’s die ik niet heb kunnen gebruiken. Enfin, misschien komen die later nog in heel andere artikels op Spaarvarkens van pas.
Ik moet wél zeggen dat ik van in het begin dacht aan een metalen brandtrap, een extra vluchtweg, aan de buitenkant van het Spaarvarkenshuis, om van de eerste verdieping weer op de begane grond te geraken. Maar wellicht moet dat niet eens van de brandweer. Ik heb altijd een beetje te veel schrik, denk ik. Sowieso wordt er gedacht aan veiligheid. De houten trap zal nog worden vervangen, door een minder steile trap, wellicht van beton, er zijn al twee extra buitendeuren voorzien op gelijkvloers en er is nog een vluchtweg op gelijkvloers die nog zal verbeterd worden. Het Spaarvarkenshuis was vroeger een hoedenfabriekje. Als je de toestand van toen, voor de werknemers, vergelijkt met wat de Spaarvarkens zullen krijgen, dan wordt het toch een luxe-stal. Met veel dank aan Spaarvarken Sabine die dat al goed gecoördineerd heeft. Pim zal helpen bij audio & video. Akoestiek wordt ook belangrijk. En er komt een goeie bar. Ook belangrijk. En er komen goeie sanitaire voorzieningen. De werknemers moesten het vroeger stellen met een wc’tje onder de houten trap. Met een schuifdeurtje. De mensen waren vroeger iets rapper content.
Misschien een eerste buitenlandse afdeling van Wetherspoon als goeie bar in het varkenshuis?
Haha! Da’s nog eens een gedacht. Ik zou er wel fan van zijn als Wetherspoon’s eens een filiaal zou oprichten op -bijvoorbeeld- de luchthaven van Zaventem. Straf dat ze dat nog niet gedaan hebben.
Toen ik in the Bronx was een aantal jaren terug, zag ik daar een enigszins religieus geïnspireerde bumper sticker. “Is there life after death?” stond er op een pickup truck. Gevolgd door: “Touch my truck and find out!”
En over “The Bridges of Madison County” zei Clint Eastwood (die voor zijn Westerns nooit veel tekst moest leren) ooit eens: “This romantic stuff is really tough. I can’t wait to get back to shooting and killing” Ik ben ook meer fan van films als “Pale Rider” eerlijk gezegd.
Leuk verslag alweer, Pascal.
Bedankt, Philippe! Haha. Prachtig! Met humor. Zo moet dat.
Ik vind die Westerns maar redelijk saai. Je kan The Bridges of Madison County als een romance zien, voor mij is dat meer een film over het leven. Met veel diepgang, vind ik. Maar goed, misschien ben ik toch een romantische ziel. :-) En wellicht zitten er in een Western ook wel veel levenswijsheden. 😊
bedankt Pascal om ons dagen lang mee te nemen op reis. Echt genoten van uw verhalen en uw schrijfstijl.
Graag gedaan, Davy! JIJ bedankt!!
I should say : time is money and the States are the world.
Tja, zou ik ook denken, Willy. En toch werkt men er traag…
Prachtig reisverslag, aan PP is een goede journalist verloren gegaan, zeker weten! Ivm : trager ritme en andere zaken die anders blijken dan we denken; dat bevestigt dat we allemaal met veel vooroordelen leven. Dat is geen verwijt: iedereen heeft dat, we kennen maar een fractie van de mensen en de wereld. Ook China is heel anders dan wat we er in het westen van maken. Als we dat beseffen én je ogen onbevooroordeeld de kost geeft, ben je goed op weg en… dat is ook de weg om een betere belegger te worden.
Jan, inderdaad. Wil je weten hoe mensen denken: ga er eens langs, praat ermee, hou ze in het oog. Ik durf niet beweren dat ik de Amerikanen “ken” na amper twee weken, maar ik weet nu een klein beetje over hoe het land in elkaar zit. Voor het werk mocht ik lang geleden al eens even naar Japan en een paar keer naar India. Daar ook veel bijgeleerd. En dan nu: voor het werk mocht ik ook al een keer naar Rusland (2011) en -stupid me – ik heb dat niet gedaan. En ik wist dat ik er later spijt van zou hebben. De reden waarom ik het niet heb gedaan: ik moest dan weer een week vervanging zoeken voor de bijdrage op Radio1 en ik deed liever iedere dag de radio. Maar ik wist verdorie dat de kans heel klein was dat ik ooit toch eens in Rusland zou geraken. Wel heel blij dat ik wél naar India en Japan ben geweest. India was zelfs nog in business class. In 2007. Ongehoorde luxe. Beschamend. Maar toch blij dat meegemaakt te hebben. Ik mocht zelfs nog een derde keer naar India. Maar dat heb ik geweigerd. Dat was te beschamend. Ik schrijf daar ooit nog wel eens over in een boek. :-) Japan was ook schitterend. Ik ben er 8 dagen geweest en op 5 dagen van die 8 hebben we 21 of 22 bedrijven bezocht. Heel leerrijk. En lost in translation. Heel speciale ervaring. Maar wél respect voor Japanners, op de bureaucratie na. Als we de Chinezen leren kennen, we zouden ook respect hebben voor hen, denk ik. En we zouden minder bang zijn voor elkaar. Nog iets. Toen ik in Japan was, zei ik dat ik ervan overtuigd was dat de Japanse beurs weer zou stijgen. Het leek alsof niemand we geloofde. Ze lachten ermee. Ze waren alleen maar een zwakke beurs gewoon. In India het tegenovergestelde. Die Indiërs gingen ervan uit dat de beurs alleen maar hoger kon. Eigenlijk hadden ze nog gelijk, ook. Die heb ik toch wat moeten ‘afremmen’. Heb hen gezegd dat beurzen af en toe ook wel eens dalen. Waarom dat belangrijk is? Vanwege de risicovolle constructies die ze er opzetten. Bedrijven, jawel. “Alles of niks” Da’s dan weer Las Vegas style En daar hou ik niet van.
Voilà de inleiding van je boek heb je al :-)
Haha. Indeed!
Met heel veel interesse heb ik je reisverslagen gelezen, je hebt ons een beetje op weg geholpen, meer duiding gegeven naar een andere “tragere wereld”, hetgeen ik niet verwacht had. Deze wegen zullen wij gedeeltelijk ook volgen binnen enkele weken. Ik zal waarschijnlijk nog regelmatig teruggrijpen naar je heel levendige verslaggeving en zeggen hier is Pascal ook gepasseerd. Misschien ontdek ik nog andere Amerikaanse gewoonten. Intussen hou ik B-post geduldig in portefeuille.
Aiai bpost… Geniet van de VS, Christine!! Zal super zijn!!!
Met veel belangstelling uw dagelijks reisverslag gelezen en als reisagent heb ik er zeker van genoten.
De United States is het enige continent waarvoor ik tot op heden weinig belangstelling had en dat ook na bijna 60 jaar rondzwalpen in Europa, Afrika en Azië niet op mijn bucketlist stond. Het is uw grote verdienste dat je mijn belangstelling hebt gewekt door uw uitgesproken en soms vreemde ervaringen, die U als beleving op een amusante manier wit te beschrijven. Misschien schuilt er wel een verborgen reisgids in uw competenties en ga je na uw pensioen een nieuwe uitdagende carrière tegemoet.
Alvast bedankt voor de mooie bijdrage, waarvoor je in uw drukke reisprogramma nog tijd gevonden hebt om uw spaarvarkentjes te entertainen.