Spaarvarken in the USA: Dag 13

Hollywood

Voorlaatste dag. De States is niet voor steeds, toch niet voor een spaarvarken dat weer naar zijn stal wil. Ik kijk trouwens al uit naar de wandeling in Pelt en Lommel, over een goeie week. Maar vandaag dus eerst nog een wandeling op het terrein van Warner Bros, in Hollywood! En of het de moeite was! We krijgen te horen dat de filmindustrie weliswaar al een goeie honderd jaar bestaat, maar dat de eerste gebouwen die specifiek voor de sector werden gebouwd pas in 1926 opgetrokken werden. Daarvoor werden de films gemaakt in oude pakhuizen (een reden waarom er voor WDP, Montea en VGP altijd een plan B zal zijn) en vliegtuighangars. Recyclage van gebouwen, dus. Bij Spaarvarkens doen we daar ook aan mee. Het Spaarvarkenshuis wordt opgetrokken in een voormalige hoedenfabriek.

Maar je hebt meer nodig dan bakstenen om een droomfabriek te bouwen. Ondernemerschap, bijvoorbeeld. Dat vonden we bijvoorbeeld bij de broertjes Warner. We vonden dat trouwens ook bij de broertjes Disney, maar daarover werd vandaag gezwegen omdat we te gast waren bij een concurrent. De Warners begonnen in 1919 met hun filmstudio. Harry was de oudste, heel ondernemend en een leidersfiguur. Dat bleek al bij zijn werk in het bedrijfje van zijn ouders, die schoenen herstelden. De schoenmaker bleef gelukkig niet bij zijn leest. In eerste instantie gooiden Harry en zijn broer Albert (geen baron) zich op fietsen. Ze verkochten, verhuurden en herstelden die toen fietsen een goeie honderd jaar geleden een ‘hype’ werd. En nadien zag Harry – terecht – potentieel in de filmindustrie. Hij slaagde erin geld op te halen voor een sector die volgens hem zowel entertainend als educatief zou zijn. Een beetje hetzelfde dus als wat Spaarvarkens iedere dag probeert te doen.

Bij Spaarvarkens geloven we, net als bij Warner Bros, in de kracht van het verhaal. En wanneer je goed belegt, dan is er ook steeds een happy ending. 

We hadden een rondleiding geboekt. Niet alleen wij. Ik vermoed dat een 70 gasten per kwartier zich mogen aanbieden voor een rondleiding. We werden ontvangen in een kleine bioscoop met 70 zitjes. We hoorden nog Nederlands en Vlaams. De eerste muziek die we te horen regen in die bioscoop was de begintune van Dallas. Lang geleden, in de jaren 80, de absolute topper van de tv-series. De introfilm toonde welke series en films Warner Bros nog zoal had geproduceerd. Dan mochten we per 14 deelnemers mee met een gids op een uit de kluiten gewassen golfkarretje of golftreintje.

Dat treintje reed vervolgens door de ‘jungle’. Warner Bros zou nog de enige filmstudio zijn die beschikt over zo’n reusachtige tuin met vele tientallen verschillende soorten planten en bomen en af en toe een hut of huisje daarin. Zelfs enkele scènes van Jurassic Park zouden zijn opgenomen in die tuin. Volgende stop: een pleintje met façades van enkele tientallen huizen, winkels, een kerkje, een stadhuis, een kiosk en wat je maar kan bedenken van bouwwerk in een stad. Die houten voorgevels zouden er al vele tientallen jaren staan en worden – ook nu nog – voortdurend gerecycleerd voor films en series. Indrukwekkend. De gids legt ons uit hoe de sector de mensen bedriegt. Enfin, die term heeft hij uiteraard niet gebruikt. 

De huizen zijn maar façades en dus vaak niet meer dan enkel de voorgevel. De bakstenen zijn geen stenen, maar een plaat van glasvezel die bevestigd wordt aan een houten wand. In de bioscoop of op tv zie je toch het verschil niet. Van bijna geen enkel huis dat je in film of op tv ziet, is er een tweede verdieping. De façade toont die wel, maar het interieur van een huis is gebouwd in een filmstudio en daarin heeft een huis geen plafond en dus ook nooit een tweede verdieping. De regen die je ziet is fake, want echte regendruppels zouden simpelweg niet te zien zijn in een film omdat de echte druppels meestal te klein zijn. Sneeuw is uiteraard ook fake. De gids vertelde dat men vroeger… asbest gebruikte als imitatie van sneeuw. Benieuwd of daar ook acteurs aan gestorven zijn.

Series

Vervolgens kregen we heel wat huizen te zien die gebruikt werden en worden in series. Ik had van de meeste van die series nog niet gehoord, maar blijkbaar zijn het heel succesvolle producties van Warner Bros. Ik hoorde vaak de naam The Big Bang Theory, Pretty Little Liars en Gilmore Girls. En Friends. Heel veel Friends. En Harry Potter. We zien vervolgens hele straten met scholen, een bioscoop, een brandweerkazerne, winkels en woonhuizen, allemaal voor series en films. 

Wie een beetje geïnteresseerd is in de magie van de filmindustrie, en ik vermoed dat bijna iedereen daarin wel minstens wat interesse heeft, die geniet hiervan. Veel Harry Potter, Superman, Superwoman en Friends.

Enfin, je bent hier wel een voormiddag mee zoet. Wel een nadeel: de gids vertelt ons dat alles heel erg ‘unionized’ is in de sector. De vakbonden bepalen wie wat wanneer mag doen. Slik. En ik ben dus aandeelhouder van Disney? Een sector die, gedwongen door de vakbond, weigert mee te gaan in vernieuwing, is volgens mij verloren. Dat is dus een extra risico. De stakingen die Hollywood in het recente verleden gekend heeft, zijn dus allicht geen uitzondering. Voor mij is dat alleszins een reden om op te passen met de sector. In Hollywood kent een verhaal meestal een happy ending. Maar dat is alweer een reden waarom ik moet oppassen met zoveel naïviteit van mensen die niet mee zijn met veranderingen. Zouden de gebroeders Warner vandaag met een filmstudio starten? Zouden zij dit zien als dé sector van de toekomst? Ik denk het niet. Ik denk dat in de toekomst succesvolle films en series zullen gecreëerd worden met artificiële intelligentie. Niet met een bedrijf dat helemaal ‘unionized’ is. Een sector die vooral ‘unionized’ is, heeft volgens mij geen toekomst, tenzij misschien als decor voor een pvda’er die met een selfie reclame maakt voor zichzelf op een medium van Elon Musk of Mark Zuckerberg. Als Warner Bros en Disney mee willen zijn in de toekomst, dan dienen ze AI te omarmen. Niet de vakbond. Mijn gedacht.

Pascal Paepen

vanuit Los Angeles