Spaarvarken in the USA: Dag 12

Joshua Tree National Park

U2 had ooit een Joshua tree op zijn album. Dat album heet ook nog eens ‘The Joshua Tree’ en het zou bij het beste horen van wat U2 ooit bij elkaar gezongen heeft. De foto van die ‘boom’ op het album is trouwens gemaakt door de bekende Nederlandse fotograaf Anton Corbijn.

Ondanks zijn naam is de Joshua tree geen boom. Het is een plant, een yucca. De plant is genoemd naar Joshua, de Bijbelse figuur die Mozes opvolgde als leider van de Israëlieten. Wie op zoek gaat naar een afbeelding van Joshua – foto’s zijn er nog niet van de 13^de eeuw voor Christus – ziet die brave man met zijn twee handen ten hemel gespreid. Net zoals die yucca, dus. Vandaar de naam. Honderd jaar geleden werden die planten niet bepaald graag gezien. Ze werden omgehakt. Dat was niet naar de zin van de rijke en invloedrijke mevrouw Minerva Hamilton Hoyt, die bij president Franklin D Roosevelt lobbyde om de planten en hun omgeving te bewaren voor het nageslacht. De president ging in op haar eis en zo ontstond in 1936 Joshua Tree Monument, dat later werd gepromoot tot Joshua Tree National Park.

Don’t die today. Drink water.

Je mag al voor $ 30 met een volle wagen in het park. Je kan er dagen ronddwalen en je moet er minstens toch drie uur voor uittrekken om erdoor te geraken. Geregeld zijn er plaatsen voorzien waar je je auto kan parkeren en kan ‘hiken’. En dan lees je steeds op borden: “Sterf vandaag niet. Neem meer water mee dan je denkt nodig te hebben.” Het is hier minder warm dan in Death Valley, Page, Sedona en toch is het inderdaad nog altijd heel warm.

Misschien waren de aanbevelingen jaren geleden nog niet zo streng. Of misschien wil niet iedereen luisteren. In 2011 kwamen Guus van Hove, amper 44, en zijn vriendin om toen ze beiden een beroerte kregen door de hitte in het park. De man was directeur van een poppodium in Tilburg en was op zoek naar dé Joshua tree die op de hoes stond van U2. Hij had zich dan ook nog jammerlijk vergist, want die bekende Joshua tree stond helemaal niet in Joshua Tree National Park.

Dirk Everaert

Omdat we onderling Nederlands, of toch een variant van die taal, spreken op onze reis, spreken Nederlanders ons al eens aan. Of Vlamingen. Vandaag ontmoetten we op die manier Dirk Everaert, uit Antwerpen. Hij heeft nog aan de KU Leuven kinesitherapie en revalidatiewetenschappen gestudeerd en ondertussen voert hij al 20 jaar onderzoek in biotechnologie in Alberta, Canada. Voor de vakantie heeft hij zijn auto omgebouwd tot eet- en slaapplek en zo rijdt hij de nationale parken rond. Of hij niet terugkomt naar België, ooit? “Later, misschien. Als ik met pensioen ben.” Het is een kleine wereld. Ben ik verdorie nog reclame vergeten te maken voor Spaarvarkens. Maar misschien kent iemand Dirk wel en kan je die alsnog uitnodigen om bij de club te komen. Geen idee of hij een Spaarvarken is.

Los Angeles

Zo. We hebben ons laatste National Park gehad. We eindigen in de stad der engelen. Terwijl we naar Los Angeles rijden, over de “freeway” met 2x 6 rijstroken moest ik aan mijn favoriete tv-serie denken van de jaren 70. Niet de Streets of San Francisco, maar wel Chips. Geen ASML of Nvidia, toen. Wel de motards – de zwaantjes – van de California Highway Police. In de hoofdrollen: Erik Estrada als Poncherello en Larry Wilcox als Jon Baker. 

Ik was zelfs zo zot van de serie dat ik op mijn twaalfde een soort box op mijn fiets vroeg en kreeg. Duwde ik op een knopje, dan kreeg je het geluid van de sirene van een zwaantje te horen. Je bent maar eenmaal jong. Alhoewel. Er is ook minstens één zwaantje Spaarvarken. En het is geen zwarte zwaan. U houdt zich dus maar beter aan de snelheids- en andere limieten. Chips, dus. Waarom herhalen ze die serie niet eens, in plaats van altijd “De Kampioenen”? Te duur? Ik betwijfel het. Morgen gaan we pas echt Los Angeles in. Ik kijk er al naar uit. Een kleine twee weken geleden zijn we hier onze reis begonnen, maar ik heb de stad dus eigenlijk nog niet gezien. Benieuwd.

Pascal Paepen

vanuit Los Angeles