Spaarvarken in the USA: Dag 11

Go west

Of we ook niet een deel te paard, op een Jolly Jumper, de VS zouden kunnen verkennen, vraagt Spaarvarken Patrick. “Of toch minstens de prairie.” Ja, daar staat naar ’t schijnt een klein huis, op de prairie. En het aanbod aan draagdieren is er ook. Je kan in sommige parken rondtrekken met een muilezel of met een pony. Toch lijkt me dat niet zo aangenaam. Niet voor de beestjes, maar ook niet voor wie erop zit. Het is hier 40 graden en warmer. ’s Avonds kan het al eens afkoelen tot 25 graden. Je bent met 40+ blij dat je in een auto zit. Mét airco, weliswaar, want als die er niet zou zijn is het er ook niet uit te houden. Dat bleek vanochtend nog toen we na het ontbijt in het hotel onze huurauto openden. Blijkbaar hadden we er de avond ervoor nog een vol blikje Pepsi Cherry in achtergelaten. Die cola vond het niet te keren in de auto en wou er zo snel mogelijk uit. De cherries hielpen duwen. We hebben de achterbank mogen poetsen en zijn blij dat al die andere blikjes Pepsi en Bud Light de nacht hebben doorgebracht in de koelkast van onze hotelkamer. Ze zouden hebben samengespannen, samen in de auto.

ASML

Voor we Phoenix en Arizona verlaten, brengen we nog even een bezoekje aan Riekje. Dat is een oud-collega van mijn zus, Myriam. Riekje, uit Assen bij Groningen, werkte tot acht jaar geleden in België, maar nadien is ze haar man Wim, uit Londerzeel, gevolgd voor zijn werk. Wim heeft ondertussen al in Taiwan gewerkt en in Veldhoven, New York, Oregon en nu dus in Phoenix, Arizona. Op al die locaties zijn er vestigingen van zijn werkgever, ASML. Wim was helaas weg voor het werk en de jonge kids zijn sinds begin deze week weer naar school. Ze hadden zomervakantie van 20 mei tot begin augustus.

Het gezin Pas stelt het wel, net als de werkgever van Wim. Riekje zelf heeft nog maar pas een green card gekregen en overweegt nu wat ze zou kunnen doen. Het huis waarin ze wonen is prachtig. Ze hebben het zelf gerenoveerd. Is het nu van steen of van hout? “Ach, ik noem het gyproc”, zegt Riekje. “Veel duurzaams is er niet in de VS. Men denkt niet op lange termijn. Het gevolg is dat je nauwelijks een nagel in de muur kan kloppen en dat het echt slecht geïsoleerd is. Wij hebben er wel goeie ramen ingestoken. En we hebben zonnepanelen.” Het is buiten meer dan 40 graden, maar binnen doet de airco goed zijn werk. “Hoeveel heeft het huis gekost?”, wil ik weten. Niet uit nieuwsgierigheid, natuurlijk. Wel om de Spaarvarkens in te lichten. “Een 600.000 dollar.” Een hypotheeklening gekregen? “Ja, al is dat niet altijd eenvoudig. De kunst bestaat erin om zo snel mogelijk een kredietkaart te nemen als je in de VS arriveert. Dan bouw je een creditscore op. Om die kredietkaart te kunnen krijgen is de werkgever uiteraard belangrijk. We hebben ook geluk gehad met de rente. Twee jaar geleden bedroeg die nog maar een goeie 3%. Nu moeten mensen veel meer betalen.”

Richting Joshua Tree

Riekje wuift ons uit en wij zijn weer weg voor een rit van 4,5 uur en een paar honderd kilometer. Onderweg krijgen we nog een bericht van Riekje. “Jullie hebben echt geluk gehad met de timing. Er is nu een moesson op komst.” Oef! We hebben wel meer geluk. We hebben bijvoorbeeld geen pech onderweg. Stel dat de auto en de airco het nu laten afweten op de snelweg richting Los Angeles, dan staan we daar mooi. Het is buiten immers 118 graden. Dat is bijna 48 graden Celsius! In Death Valley is het vandaag naar ’t schijnt 50 graden.

Een kwartiertje voor we Arizona uitrijden en Californië weer binnenrijden horen we Soulsister op de radio. The way to your heart. Die jongens zijn hier dus nog States populair. Het is dan ook een mooi nummer. We komen ook weer heel wat zonnepanelenparken tegen. En net voor we op onze bestemming in Joshua Tree zijn, passeren we nog een immens windmolenpark. De meeste windmolens draaien, een aantal staat stil. Die zonnepanelen functioneren dus ook bij erg hoge temperaturen. Ik dacht dat die hoge temperaturen net niet ideaal waren voor de productie van zonne-energie?

Het huisje dat we huren voor één nacht – het tweede huisje na dat in Williams – mag gezien worden. Drie kamers voor twee personen, een grote keuken, een mooie living, een grote pingpongtafel in de garage. En achteraan in de tuin: een bubbelbad, een plaats voor een kampvuur (toch niet aangeraden, nu, denk ik) en een BBQ (idem). 

Ook in de tuin: een eekhoorntje en een konijntje. Ze komen af en toe onder de houten afschutting kijken. En drie hangmatten. Voor de allereerste keer in mijn leven lig ik in een hangmat. Het is zalig. Ik vind dat die dingen er nogal ongemakkelijk uitzien. Maar ze zijn wel heel aangenaam om in te liggen. Mijn zusje heeft stiekem een foto genomen en die al meteen de titel “hangmatbelegger” gegeven. Eigenlijk ben ik dat ook, zij het zonder hangmat-ervaring. Tot nu, dus. Ik ben niet herkenbaar op de foto, maar dat vind ik best. En wanneer ik die foto bekijk, denk ik alweer: “dat ziet er toch niet gemakkelijk uit” en “ocharme, de hangmat die dat gewicht moet torsen”.

Pascal Paepen

vanuit een hangmat in Joshua Tree, Californië