Spaarvarken in the USA: Dag 10

Sedona

Een paar dagen geleden waren we nog in Williams. We hoorden er af en toe een goederentrein. Gisteren overnachtten we in Flagstaff. Ook daar reden er ’s nachts nogal wat treinen. Dat hield me af en toe letterlijk uit mijn slaap. Blijkbaar was er op datzelfde moment in Europa nog wat anders aan de hand dat mensen (figuurlijk) uit hun slaap hield. Een beurscrash. Ik merkte het ‘s ochtends toen ik zag dat drie Belgische journalisten ons hadden willen bereiken voor uitleg over de financiële markten. Maar laat ons even teruggaan naar die treinen. Zowel Williams (onze vorige slaapplek) als Flagstaff (onze laatste slaapplaats) blijken aan de ‘rode lijn’ te liggen van de BNSF, de Burlington Northern Santa Fe Railroad. Het is met andere woorden het spoorbedrijf van Warren Buffett dat dag en nacht goed blijkt te draaien. Die goederentreinen kunnen tot drie kilometer lang zijn. We hebben er al een aantal gezien. Soms staan er zelfs twee containers op elkaar gestapeld. Aan het goederenverkeer op het spoor te merken gaat het nog wel goed met Buffett en Berkshire en dus ook met de Amerikaanse economie. Toen we Flagstaff uitreden, zagen we alweer een van de treintjes van BNSF. We maakten er een filmpje van. U ziet daar ook nogal wat blauwe containers op staan van Prime (Amazon). Van Amazon zien we trouwens ook heel veel vrachtwagens rijden, hier. Die hebben het dus ook druk.

Cowboyfilms

Op naar Sedona. Ook die stad is op een goeie honderd jaar sterk gegroeid. In 1902 woonden er 55 mensen, vandaag zijn er dat een kleine 10.000. Ook hier is het landschap schitterend. Dat viel ook op bij een aantal filmmakers. Vanaf de eerste jaren van de film, een honderd jaar geleden, werden er (stomme) films gemaakt in Sedona. De regisseurs bleven een halve eeuw langskomen. Maar door het succes van de cowboy- en andere films werd Sedona almaar bekender en wilden almaar meer mensen er gaan wonen. Die nieuwbouw zag de filmindustrie niet zitten, waardoor Sedona sinds midden jaren ’70 zelden nog het decor is voor een film. Artiesten werden wel nog aangetrokken door het stadje en ook die community lokte weer andere bewoners. Het werd er dus een beetje ‘crowdy’. Maar voor ons was het toch nog meer dan de moeite. De natuurverschijnselen kregen er, al naargelang de vorm, een toepasselijke naam: Cathedral Rock, bijvoorbeeld, of Bell Rock. De Bell Rock was gisteren alvast in betere vorm dan de Bel 20.

Montezuma Castle National Monument

Het kon haast niet anders, of er zijn ooit ook woningen gehakt in de rotsen, net als in Cappadocië, Turkije. In Arizona gebeurde dat tussen 1100 en 1425. Ze leverden een bouwwerk op dat vijf verdiepingen telt en twintig kamers. Het werk werd naar de Azteekse keizer Montezuma genoemd, maar die had er niks mee te maken. Toen hij in 1466 werd geboren, waren de grotwoningen al verlaten. Ze waren ook nooit een kasteel.

Apollonia

We arriveren in Phoenix, de hoofdstad van Arizona en rijden nog even naar het Musical Instruments Museum dat er sinds 2010 open is. “Where are you from?”, vraagt de man aan de ticketbalie. “Belgium? Did you know that our founder got the idea to build a musical instruments museum when he had visited a similar museum in Brussels? His name is Bob Ulrich and he used to be the CEO of Target.” Dat blijkt te kloppen, want zo staat het ook in Wikipedia. Ulrich werd ooit Amerikaanse CEO van het jaar nadat hij vijf jaar lang iedere week gemiddeld één nieuwe supermarkt opende. Dat was tussen 1987 en 1992. Nadat hij met pensioen ging, besteedde hij zijn tijd, energie en wellicht ook een groot deel van zijn centen aan het muziekinstrumentenmuseum.

Het museum is fantastisch en zijn inkom van $20 voor volwassenen ($15 voor tieners) meer dan waard. Met een audiogids ga je er langs bij 200 landen en krijg je van die landen telkens heel wat muziekinstrumenten en/of zang te zien en te horen. Grotendeels komt dat eigenlijk wel op hetzelfde neer, hoor. Alle volkeren hebben wel iets om op te slaan, op te tokkelen of op te blazen. Daarnaast worden ook thematische collecties getoond. Bij de mondharmonica’s krijg je – uiteraard – een fragment van een Amerikaans optreden van Toots te zien en te horen. Bij België krijg je Jacques Brel. Ons land komt ook ruim aan bod bij de sectie “beiaarden”. En het orgelpunt van het museum – I kid you not – is een Decaporgel: de Apollonia. Iedere dag om 12:00 en 15:00 laten ze het spelen voor de bezoekers. Als dat orgel daar al staat sinds 2010, dan denk ik dat die instrumenten sinds dat jaar toch een pak meer waard geworden zijn. Van al die bezoekers gaan er toch een aantal zijn die zoiets ook in huis willen halen. Misschien staat er bij u in de buurt nog wel ergens een Decap onder het stof in een schuur of stal. Kopen! Volgens mij zal die prijs niet crashen, in tegenstelling tot de beurs, die al eens last heeft van heel nerveuze beleggers.

Pascal Paepen

vanuit Phoenix, Arizona