Schone schijn: champagneboer zit zonder cash
Maison Pommery zit met een probleem. Het Franse champagnehuis met Limburgse roots – de moeder van oprichter Paul-François Vranken kwam uit Heks bij Heers – had gisteren een lening moeten terugbetalen. Dat is niet gelukt, tenzij er te elfder ure alsnog geld is gevonden. Er zijn dagelijks wel bedrijven die overkop gaan, maar dit is geen kleintje. Maison Pommery is beursgenoteerd. Alhoewel heel wat beleggers denken dat het om een Belgisch campagnehuis gaat, gaat het wel degelijk om een Franse onderneming. Het aandeel noteert zelfs op Euronext Parijs. Toch zit het effect in heel wat Belgische aandelenportefeuilles. Het werd dan ook al eens aangeraden door Belgische analisten.
Die experts besteedden helaas veel te weinig aandacht aan de schuldenberg die het bedrijf meetorst: 750 miljoen euro. Daar staat een operationele winst tegenover van amper 45 miljoen euro. De kritiek op de hoge schulden werd vaak weggewuifd. Voor iedere euro schuld ligt er een euro champagne in de kelders van Maison Pommery. Maar champagneproducenten hebben het almaar moeilijker om die drank aan de man te brengen. Is die voorraad dan nog wel zoveel waard?
Op de beurs is het aandeel ondertussen tot een dieptepunt gedaald. Dat is logisch. Het management mag dan al beweren dat operationeel alles vlot verloopt, zoiets geloof je maar beter niet. Je schulden niet kunnen terugbetalen is zowat het ergste dat een onderneming kan overkomen. In principe is het dan meestal ‘over & out’. Een firma wordt niet genekt door een verlies, wel door een gebrek aan cash.
Er is nog iets wat ik niet zo netjes vind aan Maison Pommery. Het bedrijf keert zijn aandeelhouders vlotjes dividenden uit en was van plan om dit binnenkort nog eens te doen. Dat is ongehoord. Als een bedrijf met een enorme schuldenberg zit en daar staan te kleine kasstromen tegenover, dan moet cash in de eerste plaats gebruikt worden om zoveel mogelijk schulden af te bouwen. Wanneer dit niet gebeurt, dan kent de financieel directeur zijn job niet.
Maison Pommery kan op dat vlak nog wat leren van AB InBev. Die brouwer wint met glans de wedstrijd ‘financiële discipline’ van het champagnehuis. Toen AB InBev in 2016 de Zuid-Afrikaans-Britse brouwer SABMiller overnam voor 107 miljard dollar en die overname bijna helemaal betaalde met schulden, zette het management wel de tering naar de nering. Het dividend werd gedecimeerd. De brouwer was nooit in de gevarenzone. Je mag niet vies zijn van schulden. Maar je mag ook niet overdrijven. Bij Maison Pommery weet men dat nu ook.
hier werd altijd door analisten over boekwaarde gesproken : na verkoop van alle stock en verkoop van alle vastgoed – leningen was de waarde van het aandeel groter dan de beurskoers?
Als de de onderneming zouden stopzetten, is er dan nog waarde voor de aandeelhouder?
dank
In principe zal een bedrijf dat voldoende waarde heeft zonder probleem een lening kunnen versieren. Maar bankiers die al dan niet krediet verschaffen zijn meer correct (of strenger) dan menig aandelenanalist. Ze stellen zich terecht de vraag: is die voorraad wel correct geprijsd? Geraken zij daar van af? Neen, dus, blijkbaar. Zelden meegemaakt dat een bedrijf dat liquiditeitsproblemen heeft overleeft. Een bank, ja, omdat die dan meestal gered wordt door centrale bank of een overheid. Maar een champagnehuis? Het noteert vandaag nog aan €9,74. Niets voor mij. Hopelijk is er toch een onderneming die dit overneemt. Maar de andere champagnehuizen hebben wellicht zelf al genoeg zorgen.
Het aandeel is jarenlang aangeprezen geweest, omwille van ‘de waarde’. Een voorraad, die je niet kan verkopen, heeft uiteraard weinig waarde. Evenmin kan je de prijs van hetgeen je verkoopt geëxtrapoleerd worden naar de niet verkochte voorraad. Typische value trap, typisch voor Champagne en Wijn, maar helaas, mutatis mutandis bij heel wat ‘waarde’ aandelen. Anderzijds een mooi verhaal en een bezoek aan de kelders van Pommery een waar spektakel.