Pak de poen

Op 8 april 1987 zat tv-kijkend Vlaanderen voor de buis voor een nieuw spelprogramma op de openbare omroep. “Pak de poen, de show van 1 miljoen”. Dat zou een hit worden, live uitgezonden vanuit het Amerikaans Theater. De presentatoren waren publiekslievelingen: de tweelingbroers Manu en René Verreth, bekend als Jomme Dockx en Philemon Persez in De collega’s. Maar door een gebrek aan voorbereiding en een hoop technische mankementen viel het programma alsnog in het water. Er werd helaas veel meer gelachen dan de bedoeling was.

Op tv zijn er nu geen afleveringen meer van de Pak de poen show, maar in het bedrijfsleven en op de beurs is die pak de poen schering en inslag. In november 2023 schreven we hier nog over de schandalig hoge bonus van 12 miljoen euro voor Ilham Kadri, toen de ceo van de Belgische beursgenoteerde chemiegroep Solvay. https://spaarvarkens.be/iedere-maand-een-meloen? Die riante bonus, bovenop haar al even riante buitengewone salaris was niet alleen ongezien, maar ook ongepast. We stelden al dat wij geen enkel verband zien tussen een opsplitsing en een eventuele duurzame meerwaarde: Splitsen, die handel! – Spaarvarkens.be. 

Ondertussen is er al een vervolg ook. Op twee jaar tijd heeft Kadri al 25,7 miljoen euro aan bonussen versierd. Daarmee is ze recordhouder in België. Niet iedereen heeft kritiek op die bonussen. Sommigen stellen dat ze wel mooi Solvay heeft opgesplitst in een nieuw, afgeslankt Solvay en een ander bedrijf, Syensqo, waarvan ze ceo werd. Maar wie beweert dat de ceo het titanenwerk heeft verricht om het oude Solvay op te splitsen kent de sector niet. Zo’n splitsing is immers het resultaat van het werk van tientallen juristen, bankiers en andere adviseurs die daar ook nog eens zeer goed voor betaald worden. En je zou je ook kunnen vragen wat die splitsing uiteindelijk heeft opgeleverd. Meerwaarde voor de aandeelhouders? Neen, want op de beurs presteert geen van beide bedrijven goed. Het is nogal cynisch dat Kadri haar al bij al erg korte passage bij Solvay/Syensqo het ‘hoogtepunt’ van haar carrière noemt. Jawel. Als we het hebben over de vermogensopbouw van de opstappende topvrouw, dan kunnen we zeker spreken van een hoogtepunt.

Ben ik nu jaloers? Absoluut niet. Ik zou geen graaier willen zijn. Ben ik kwaad, als aandeelhouder? Neen, want ik ben geen aandeelhouder, noch van Solvay, noch van Syensqo. Ik ben wel kwaad op het zoveelste voorbeeld van gebrek aan deugdelijk bestuur bij een beursgenoteerd bedrijf. Zoiets hoort absoluut niet en is slechte reclame voor Solvay, Syensqo en de beurs in het algemeen. Onafhankelijke bestuurders die die naam waardig willen zijn mogen zoiets nooit laten passeren bij bedrijven waarop ze controle uitoefenen.

Dit artikel verscheen eerder in HBVL.