India: het nieuwe troetelkind van de beleggers

India en China zijn samen goed voor 40% van de wereldbevolking en hebben elk een enorm economisch ontwikkelingspotentieel. Maar terwijl de Chinese beurzen flink zijn gezakt, klommen de aandelen in India een derde hoger.

Een groot verschil tussen China en India is dat China al meer dan veertig jaar inzet op een (geleide) markteconomie. India is, onder leiding van premier Narendra Modi, nog maar goed tien jaar bezig om de markteconomie te stimuleren. Ondanks de economische vooruitgang is de armoede in India groter en dieper dan in China. De Volksrepubliek beleeft dan weer een economische malaise door een diepe vastgoedcrisis.

Voor India is het de vraag of Modi zijn hervormingspolitiek zal kunnen voortzetten. En of de beleggers blijven geloven in India?

Na een wekenlange stembusslag gaven de eerste uitslagen begin vorige week een overwinning aan voor Modi en zijn BJP-alliantie. De beurzen in India reageerden enthousiast. Maar toen bleek dat Modi geen absolute meerderheid zou halen, zoals voorheen, donderde de Indiase BSE-Sensex aandelenindex bijna 6% lager. Dagbewegingen op beurzen moet u altijd met een korreltje zout nemen, maar het toont aan hoe belangrijk de markten het vinden dat Modi zijn beleid kan voortzetten. Het zal nog moeten blijken uit de praktijk, maar beleggers blijven wel geloven dat hij zal volharden met zijn investeringsvriendelijk beleid. Hoe dat zal uitpakken als hij moet samenwerken met partijen die uit de oppositie komen, moet nog blijken.

De ergste armoede in India is afgenomen, maar er blijft enorm veel werk voor de boeg. Massa’s Indiërs vallen buiten het officiële arbeidscircuit en zijn afhankelijk van de landbouw. De middenklasse is nog niet te vergelijken met de Chinese, die al groter is dan de totale bevolking van de VS.

Concurrent en vijand

Toch leeft er onder westerse beleggers scepsis over China, dat erg heeft geleden onder de coronapandemie en daarna een grote vastgoedcrisis meemaakte. Voor vastgoedzeepbellen is er geen quick fix, maar veel beleggers verwachten toch dat de eenpartijstaat China zich hieruit kan toveren.

De VS en meer en meer ook Europa schilderen China af als een (oneerlijke) concurrent en vijand. Het land met zijn 1,4 miljard inwoners zal vroeg of laat economisch machtiger worden dan de VS met zijn 330 miljoen inwoners. De economie van China heeft na veertig jaar van groei die van de VS in zicht. Het Chinese bbp is ook al vijf keer groter dan dat van India.

Het valt te hopen dat de vijandschap vooral bij retoriek blijft, want economisch kan China niet zonder het Westen, en omgekeerd. Een echte (handels)oorlog zou de wereldeconomie in een diepe crisis storten. Het valt te hopen dat de bedrijfswereld al te voortvarende politici kan intomen.

Maar ook Modi is niet onomstreden, omdat zijn BJP-partij te veel inzet op de hindoe meerderheid, en zich niets aantrekt van de westerse kritiek daarop. Net als China koopt India ongegeneerd de Russische olie en aardgas die Europa niet meer wil. Met een interessante korting uiteraard. Wat meespeelt is dat India noch China zelfvoorzienend zijn in hun enorme energiebehoeften.

Soms klinkt het dat India de rol van China als fabriek van de wereld kan overnemen. Ja, er is hier en daar wel een verhuizing van activiteiten, maar niet structureel. Hoe meer koopkracht er komt in India, hoe meer er behoefte zal zijn aan plaatselijke productie.

India blinkt wel uit met een gezonde banksector. Dankzij de digitalisering beschikt een massa Indiërs over een bankrekening. Daarnaast ontwikkelde de Indiase overheid performante digitale platformen. Dat zijn geweldige instrumenten om een groot deel van de bevolking mee te trekken in de economische ontwikkeling. Bovendien heeft India een jonge bevolking, met groeiende arbeidskrachten, in tegenstelling tot China.

India is ook sterk in diensten, zoals IT en outsourcing. Het is daarom wellicht ook een winnaar van de race om artificiële intelligentie. Tenslotte is India onder Modi aan een inhaalslag bezig met investeringen in infrastructuur. Dat werkt als een vliegwiel op economische groei.

Blijft de open vraag: eerder beleggen in India dan in China?

We zouden Chinese beleggingen niet ruilen voor Indiase, maar inzetten op goede kansrijke bedrijven in beide landen. Chinese aandelen noteren rond een historisch lage waardering. De voorbije decennia hebben getoond dat men China nooit mag onderschatten. De shift naar meer toegevoegde waarde en meer consumptie in China blijft verdergaan.

Beleggen in India en China samen, is inzetten op de kracht van bijna 3 miljard inwoners. Vergelijk dat met de pakweg 750 miljoen van de VS en Europa. Qua rijkdom per inwoner liggen China en vooral India nog ver achter op het rijke Westen, maar de grote inhaalbeweging is begonnen.

Te veel focus op VS

De Indiase beurs is vandaag wel meer dan dubbel zo hoog gewaardeerd als de Chinese. Een terugval op korte termijn is dus mogelijk, maar anderzijds is de verwachte winstgroei hoog.

Globaal ligt het gewicht van de aandelen uit groeilanden in de wereldindex ‘MSCI world all countries’ nog altijd lager dan 10%. China en India zijn samen goed voor amper 5%. De boosdoener? Wall Street. Amerikaanse aandelen zijn in die index goed voor liefst 63% van de waarde.

In de beursindex voor de emerging markets (of groeilanden), de ‘MSCI emerging market index’, weegt China 26,7% en aandelen uit India 18%. Ook dat is kunstmatig laag, want de aandelen van Taiwan en Zuid-Korea worden nog altijd ingedeeld bij de groeilanden, terwijl dat volwassen economieën zijn.

Door wat meer te beleggen in aandelen uit China en India gaat u in tegen de grote focus op de VS en diversifieert u meer.

Dit artikel verscheen eerder in De Standaard