-
Een stapje in de wereld
Na een trektocht met onze tot camper omgebouwde bestelbus door de lage Nederlanden streken we deze week neer in Lauwersoog, helemaal in het hoge noorden. We namen het veerpont dat zich door de wadden manoeuvreerde naar Schiermonnikoog onder een steeds wisselende wolkenhemel. Op het dek ontwaarden we de zich in de zon koesterende grijze zeehond met een allegaartje aan foeragerende, kwetterende waadvogels.
Eenmaal op het eiland vouwden we onze Dahons open en vatten onze trektocht aan. We fietsten door een gevarieerd landschap met – opvallend – het in de duinen vrij rondstruinende vee. Hier konden de koeien buiten nog vrij winden laten zonder dat de boer gasboetes riskeerde. Tot mijn grote verbazing ontdekte ik de gevlekte rietorchis (dactylorhiza maculata) en andere veldorchideeën zoals onder andere de wespenorchis (epipactis palustris) in het grasland. Zelfs de harige ratelaar (rhinanthus alectorolophus) tierde er welig. Die laatste leeft in symbiose met grassoorten door zich te hechten aan de wortels van grassen. De soorten zijn in onze regionen zo goed als uitgestorven. Regelmatig trek ik zaden om ze in onze natuurtuin te introduceren op plaatsen met een, volgens mij, geschikt microklimaat, zelden met succes.
Ik ervaar merkwaardig genoeg dezelfde nieuwsgierig sensatie bij het opmerken van bedrijven in het straatbeeld zo van ‘waar zijn ze mee bezig? Wie zijn de initiatiefnemers? Hebben we die in portefeuille? Zouden ze een mogelijke aanvulling kunnen zijn op de bestaande posities?’ Die ingesteldheid verruimt de blik, het bewustzijn, maar is door de invoering van van de meerwaardebelasting sterk beteugeld, stel ik bij mezelf met veel verdriet vast. Alsof ik in mijn meest oorspronkelijke wezen wordt geraakt.
Kort na de middag namen we een versnapering op het druk bezochte terras van een etablissement bij een vakantiedorp. Enkele luidruchtige gezinnen aan een naburige tafel trok de aandacht. De enigszins corpulente ouders druk met elkaar in de weer en de kinderen verdiept in hun smartphone. Een dienster vroeg beleefd, maar met enige verontwaardiging of ze de eettafel mocht afruimen.
‘Vind je het gek?’, hoorde ik een aangeschoten figuur antwoorden. We zagen de borden met groenten, frieten en nauwelijks aangesneden burgers vertrekken in de richting van de keuken om daar geheid in de vuilnisbak gepleurd te worden. Dat tafereel van ongebreidelde overconsumptie confronteerde me weer met mijn onvrede rond die meerwaardebelasting en het achterliggende gedachtegoed, de herverdeling van de welvaart, de solidariteitsbijdrage. Het spijt me, maar ik voel me niet aangesproken. Mijn ouders leerden me om pas te eten bij een hongergevoel, zo’n twee keer per etmaal. Mijn partner heeft de gewoonte om de eettafel te verlaten met nog een beetje honger, want zo is dat haar bijgebracht en we vinden elkaar onder andere ook in die cultuur.
-
0 Replies
Sorry, there were no replies found.
Log in to reply.