Er is iets mis met “private” beleggingen

Af en toe komen we de term “private” tegen in de financiële wereld. Vaak duidt dat dan op iets wat voorbehouden is voor een beperkte groep van investeerders. Ben je klant van “private banking”? Dan behoor je tot een selecte club van mensen, doorgaans miljonairs, die iets meer in de watten gelegd wordt door hun bank dan de ‘gewone’ mens. Heb je het geluk om te kunnen meedoen aan een “private placement”? Dan kan je een belegging kopen die voorbehouden is aan een kleine groep van beleggers. En een “private company” is dan weer een bedrijf dat in handen is van enkelingen, eventueel bijgestaan door “private equity” fondsen.

De term “private” heeft lang iets mysterieus gehad. Het was allemaal buitengewoon en meestal ook buitengewoon goed. Maar nu blijkt ‘private’ in een specifiek domein toch vooral ook problematisch. Gisteren werd dat nog maar eens duidelijk gemaakt op de beurs. Zo boekte het aandeel van CVC Capital Partners in Amsterdam een dagverlies van maar liefst 9%. In Brussel speelde het aandeel van Sofina 5,3% kwijt. Beide bedrijven zijn gespecialiseerd in private equity. Dat zijn aandelen van niet-beursgenoteerde bedrijven. Sofina wordt geleid door de familie Boël, een van de rijkste families in België die doorgaans goed verdient aan zijn beleggingen. CVC belegt voor zichzelf en voor anderen in grote niet-beursgenoteerde bedrijven.

Is er dan iets mis met bedrijven die niet op de beurs staan? Daar lijkt het wel op. Maar je mag niet veralgemenen. Er zit vooral iets fout bij een aantal bedrijven die zo fors zijn gegroeid dat het even leek alsof hun koersgrafieken niet anders konden dan naar de hemel reiken. Daar moet je uiteraard mee oppassen. Sommige van die bedrijven worden ‘serial acquirers’ of overnamemachines genoemd. Ze kopen andere bedrijven over en betalen daar goed voor. Vaak gaan ze ook grote schulden aan, niet zozeer bij banken, want die weigeren voor dat soort krediet, maar bij allerlei fondsen die wat graag ‘private debt’ verlenen. Die fondsen worden op hun beurt gevoed door beleggers die er niet voor terugschrikken om veel risico te nemen. Dat duurt net zolang tot het hele kaartenhuis in elkaar stort. Is er nu een probleem? Ik hoop het. Het kaf mag van het koren gescheiden worden. Liever vandaag nog dan morgen. In de financiële wereld maken ‘cowboys’ soms het goede weer. Maar duurzaam is hun strategie nooit. Liever wat minder risico nemen. Op termijn presteer je met een degelijke belegging altijd veel beter dan met een zeepbelmachine.

ps: ik ben nog steeds fan van Sofina. De koers ondergaat weliswaar ook de druk van de problemen in het “private” segment. Had ik cash beschikbaar, ik zou nog wat bijkopen.

Dit artikel verscheen eerder in HBVL.