De beurs is een roetsjbaan

Een achtbaan, een roller coaster, een roetsjbaan. Die dingen staan in pretparken en bezorgen mensen amusement. Ik vraag me af waarom. “De rit geeft een zogenaamde ‘kick’; de inzittenden maken tijdens de rit een grote hoeveelheid adrenaline aan.”, zegt Wikipedia. En, is dat dan plezant, adrenaline aanmaken? Voor de ene meer dan voor de andere, blijkbaar. Ik heb schrik in een roetsjbaan. Ik doe dan mijn ogen dicht. Maar dat helpt niet. Misschien maakt dat het zelfs nog erger. Het gevoel te zweven is misschien het ergst. Hoe kan ik nu zweven? Ik ben geen pluimpje. Ben ik dan de enige die schrik heeft? Neen. Stel dat ik een kat met me zou meenemen op de roetsjbaan. In de veronderstelling dat ik weer eens in zo’n ding zou gaan en dat ik dan ook nog eens zo dom zou zijn om daarbij een kat in mijn handen mee te nemen. Dan is de kans toch heel groot dat ik er weer zal uitkomen met het gezicht van Edward Scissorhands? Die kat heeft allicht nog veel meer schrik dan ik. En dat dier heeft dan nog eens zeven levens.

Ik hou van de beurs. Maar da’s ook een roetsjbaan. Dat is de reden – of een van de vele excuses – waarom mensen niet beleggen. Jammer. En fout. Want de beurs is goed en nodig. En het gaat nu weer goed. Ik heb zonet eens even gekeken en van 23/6 tot 12/7 is mijn beleggingsportefeuille 4,8% gestegen. Da’s heel mooi. In centen klinkt het overigens nog wat beter dan in procenten. Af en toe is er een mooie periode, en dan gaan we weer lager. Uiteindelijk gaan we hoger. Dat is misschien nog het grootste verschil met een roetsjbaan, want ik veronderstel dat die om praktische reden altijd weer eindigt op de begane grond. A propos: de mooiste recente periode voor mijn beleggingsportefeuille was van 24 oktober vorig jaar tot 14 januari dit jaar. Toen kwam er 17,9% bij. Dat maak je niet vaak mee. Nadien ging er wel weer wat af. Zoveel zelfs, dat ik – ondanks de mooie stijging van de laatste dagen – nog altijd 0,9% onder de tijdelijke top van 14 januari zit. De beurs is een roetsjbaan.

Ik wil zoveel mogelijk mensen op de beurs krijgen. Daarom niet nu en allemaal tegelijk. Liever niet, zelfs. Maar iedereen zou op die roetsjbaan moeten. Wellicht zijn er fervente tegenstanders van beleggen die wél graag op de roetsjbaan in het pretpark zitten. Dan zouden we elkaar eens moeten ontmoeten. Het zou prachtig zijn als zo iemand me kan aanleren om toch te genieten van de roetsjbaan en als ik die zou kunnen overtuigen om te beleggen.

Het leven is een roetsjbaan. Het gaat op en neer. Regen en zonneschijn. Betere en mindere momenten die elkaar afwisselen en zich aandienen als een ‘box of chocolates’. We denken vooral aan iedereen die het moeilijk heeft. Weet dat een daling weer gevolgd wordt door een stijging. En omgekeerd.