Beursweek: Van warm bad naar koude douche

De eerste jaarhelft van 2022 kleurde rood op de beurzen. Zowel de obligatiemarkten als de aandelenbeurzen ­kenden hun beroerdste halfjaar sinds twintig, dertig, veertig, … vijftig jaar.

De leidende Amerikaanse index, de S&P 500, zakte al ruim 20 procent sinds begin dit jaar. De Bel20 zakte iets minder, met 14,5 procent. Niet vergeten bij deze percentages: beleggers ontvangen ook dividenden.

Ook de obligatiemarkten beleefden hun slechtste halfjaar in tijden. Een heuse ommekeer van extreem lage en zelfs negatieve rentes en een dalende rentetrend. Een tijdperk dat veertig jaar heeft geduurd. Vergeleken met de aardverschuiving van de rentemarkten is wat er gebeurde op de aandelenbeurzen klein bier. Al zullen mensen die voluit gingen in jonge technologieaandelen daar anders over denken. Meer dan de helft van de aandelen op de Amerikaanse groeibeurs Nasdaq verloor meer dan de helft van zijn waarde, waarvan zowat de helft zelfs meer dan 70 procent. En over de cryptomunten worden stilaan de doodsklokken geluid. De bitcoin mag dan verdienste hebben als technologie, het was ook de opgang van een zwendel die veel jongeren heeft verleid.

Het geloof was groot, maar de renteschok is als een orkaan die alle beleggingen de lucht in blaast. De lichtgewichten, of bedrijven zonder winst, waaiden het eerste weg.

De enorme opstoot van de inflatie stelt het nog scherper, maar de centrale banken zouden sowieso het geweer van schouder veranderd hebben. De renteschok was er ook geweest zonder hyperinflatie in Europa en de VS. Alles welbeschouwd zijn de financiële markten van de beste der werelden (dalende rente en matig economische groei) in de slechtst mogelijke wereld beland.

Want hoewel de beleggers een recessie verwachten, zullen ze deze keer niet – zoals het voorbije decennium – gered worden door toesnellende centrale bankiers. Al rekenen sommigen er toch nog op, als het op de financiële markten echt uit de hand zou lopen.

Toch moet het die believers duidelijk zijn dat, bij inflatiecijfers van tegen de 10 procent, de huidige beleidsrentes nog altijd belachelijk laag zijn. Kijk naar de langetermijnrente in de VS, van pakweg 3 procent. Daar is nog een andere reden voor: de centrale banken van de eurozone en Japan die nog altijd zwaar de rente drukken.

Maar zelfs wanneer de langetermijnrente nu al terug zou gaan zakken, zal dat geen soelaas bieden. Het wordt een recessie die bijt. Bank of America meldt dat we dit jaar voor aandelen en obligaties niet afstevenen op het slechtste jaar in decennia, maar op het slechtste jaar sinds 1865 (voor obligaties) en 1872 (voor aandelen). Als … de tweede jaarhelft even slecht wordt als de eerste. Dat hiermee rekening wordt gehouden, geeft een idee van hoe buitengewoon negatief de ­toestand is.