Beursweek: Over de piek van inflatie, maar …

Na het bijzonder sterke herstel van de beurzen in juli, trokken de koersen tijdens de eerste ­weken van augustus gewoon verder hoger. Op het eerste gezicht lijkt de motor voor de hausse van juli wel een ­andere te zijn geweest dan de kracht die de beurzen nu verder doet klimmen.

In juli zorgde de angst, of de verwachting, dat de economie afstevent op een ­recessie voor een forse daling van de vaak hoge grondstoffenprijzen en van de obligatierentes.

De jongste weken gaven de meestal meevallende bedrijfsresultaten steun. Bovendien werd woensdag, vlak voor Wall Street opende, bekendgemaakt dat de Amerikaanse inflatie in juli is uitge­komen op 8,5 procent. Een bijzonder hoog cijfer, maar wel was een stuk onder de ­inflatie van 9,1 procent van juni. ­Gevolg? De Nasdaq schoot een indrukwekkende 2,9 procent hoger en de S&P 500 dikte met 2,1 procent aan.

Eigenlijk was een iets lagere inflatie de logica zelf, want de angst voor een recessie had de grondstoffenprijzen in juli veel lager geduwd. De beleggers wilden ook gewoon hun nieuwe kooplust ­botvieren.

Als juli inderdaad de piek was inzake inflatie, bestaat de kans dat de losgeslagen prijsverhogingen stilaan weer onder controle kunnen komen. Op die manier kan vermeden worden dat de centrale banken de rente zo hoog moeten opvoeren dat ze hiermee niet ­alleen het onkruid (de inflatie) maar ook de voedingsgewassen (de economie) ­vernietigd.

Waarom zijn de beleggers plots zo overtuigd dat het nu ten goede gaat ­keren? Allicht is die verwachting niet zo algemeen zoals u uit het feestgedruis zou durven besluiten. Het is veeleer het omgekeerde. In juni waren de meeste beleggers zo overtuigd dat er geen goede kant meer was aan de financieel-economische omgeving dat het sentiment erg negatief werd.

Gedurende zeven weken trokken beleggers geld weg uit aandelenfondsen. Als ­iedereen al langer heel pessimistisch is, mag u er van uitgaan dat de meesten ­onder hen daar ook naar gehandeld ­hebben. Op zeker moment heeft iedereen dan verkocht en is het kleinste vlammetje voldoende om de koersen heel hard naar de andere kant te doen schieten. Zoals het ­effect van een uitgerekte elastiek die plots wordt losgelaten.

Maar die elastiek valt snel weer op de grond. We komen niet in een volledig ­andere economische omgeving terecht. De centrale bankiers zullen hoe dan ook verder verstrakken, al was het maar via de afbouw van de berg obligaties. Daarmee verdwijnt geld van de financiële markten. We kunnen wel hopen dat de piek van de inflatie achter ons ligt.