Beleg het ‘kindergeld’!

In Vlaanderen ontvangen ouders voor elk kind maandelijks een Groeipakket, als financiële ondersteuning bij de opvoeding. Wie dit geld niet meteen nodig heeft om alle uitgaven te bekostigen, zet dit al eens op een babyrekening of spaarboekje voor later. “Maar dat is zowat het slechtste dat je ermee kan doen”, zegt onze geldexpert Pascal Paepen. Hij somt op wat de alternatieven zijn, voor zowel de defensieve als risicovolle belegger, en rekent voor elke situatie concreet uit hoeveel het Groeipakket kan opbrengen.

Heb jij het nog over ‘kindergeld’ of ‘kinderbijslag’? Dan zal iedereen je wel begrijpen. Maar eigenlijk horen we vandaag de term ‘Groeipakket’ te gebruiken. Elk kind in Vlaanderen krijgt een Groeipakket, als financiële ondersteuning bij de opvoeding. Een kind, geboren vanaf 2019, krijgt in Vlaanderen een basisbedrag van 173,20 euro. Bij de geboorte (of adoptie) is er ook een eenmalig startbedrag van 1.190,68 euro. Vlaanderen heeft daarmee gekozen voor eenvoud en heeft ook het verschil in bedrag tussen het eerste, tweede, derde… kind in hetzelfde gezin weggewerkt.

Geen pamperrekening

Kinderen kosten geld. Eten, kledij, opvang, speelgoed, de inrichting van de kamer… De uitgaven lopen snel op. Maar voor wie goed verdient, is het Groeipakket vaak geen absolute noodzaak om in alle behoeften van zijn of haar kind te voorzien. In dat geval kan je besluiten het geld opzij te zetten. Maar wat doe je er dan mee? Zet het in elk geval niet op een pamper- of babyrekening. Dat is zowat de slechtste uitvinding ooit, als je het geld niet effectief gebruikt voor pampers of andere onkosten. Als tijdelijke parkeerplaats om er uitgaven mee te financieren is het prima, maar niet als lange-termijnreserve.

Stel dat je dat toch zou doen en de maandelijkse stortingen van het Groeipakket zou oppotten op een spaarrekening aan gemiddeld één procent interest, dan leveren het startbedrag van 1190,68 euro en de maandelijkse stortingen van 173,20 euro op 23 jaar 55.235,15 euro op. We gaan er hierbij vanuit dat het kind nog vijf jaar studeert na zijn achttiende en houden geen rekening met indexering of met school- en andere bonussen. Op die 23 jaar tijd bedraagt de totale interest die verdiend werd 6.241,27 euro, zonder rekening te houden met roerende voorheffing of een andere belasting. Een mooi bedrag? Niet als je de alternatieven overloopt.

Defensief beleggen met staatsbon

Net omdat de tijdshorizon zo lang is – het kind zal het geld in principe de eerste twintig jaar niet nodig hebben – doe je er veel beter aan het geld verstandig te beleggen. Dat kan heel defensief, met weinig risico dus. Met een termijnrekening of in een staatsbon, bijvoorbeeld.

Nu, staatsbons worden maar vier keer per jaar uitgegeven en telkens met een ander rendement. Voor de eenvoud nemen we het huidige nettorendement op de laatste staatsbon: 2,81 procent. Dat geeft al meteen een heel ander beeld. In plaats van 6.241,27 euro bedraagt de totale interest op 23 jaar nu 20.203,51 euro. Het spaarpotje dikt zo aan tot maar liefst 69.197,39 euro. En dan hebben we nog altijd heel defensief belegd. De praktijk is uiteraard heel wat anders dan de theorie. Vroeger was de interest nog een pak hoger dan vandaag, maar in recente jaren werden we ook geconfronteerd met extreem lage intresten. Alles wat toen werd belegd heeft (tijdelijk) niet veel opgebracht.

Gemengde portefeuille

Nogal wat Belgen zijn risico-avers. Ze durven niet voluit te gaan. Vandaar dat een gemengde portefeuille, die zowel aandelen als obligaties bevat, heel populair is in ons land. Kies dan zeker niet voor de variant met kapitaalbescherming. Die bescherming is te duur, weegt op het rendement en op lange termijn heb je die niet nodig.

Zonder bescherming zou een gemengde portefeuille op lange termijn gemiddeld 5 procent per jaar moeten kunnen opbrengen. Op ons initiële bedrag van 1.190,68 euro en met maandelijkse stortingen van 173,20 euro, levert dat na 23 jaar een rendement op van 43.104,54 euro. Samen met de ontvangsten van het Groeipakket bouwden we een vermogen op van 92.098,42 euro. Als meer mensen dit zouden beseffen, zou er meer met het Groeipakket belegd worden.

Voluit voor aandelen

Wie risico neemt, wordt daarvoor vergoed. Anders neem je geen risico. Vandaar dat aandelen op termijn de beste belegging zijn. Op een jaar kan de beurs al eens fors dalen, maar op lange termijn stijgen de aandelen van excellente bedrijven bijna altijd. Hoeveel? Laat ons uitgaan van een gemiddelde van 8 procent per jaar. We overdrijven niet. Beleggen we de stortingen van het Groeipakket gedurende 23 jaar aan 8 procent, dan hebben we op het einde een ‘pot’ van 139.035,95 euro. Te goed om waar te zijn? Toch niet. Op lange termijn speelt de tijd in het voordeel van de belegger. Je krijgt immers niet alleen ieder jaar 8 procent op je nieuwe stortingen, het oude potje dat al flink gevuld is met stortingen en opbrengsten, stijgt jaarlijks ook nog eens 8 procent.

Studeert je kind langer en is het niet op 23 jaar afgestudeerd, maar pas op 25 jaar (de maximale leeftijd om het Groeipakket te ontvangen)? Dan heb je een vermogen van maar liefst 166.681,94 euro bij elkaar gespaard. Over 25 jaar kan je daarmee zeker geen huis kopen, maar die som zal het kind wel op weg zetten om een hypotheeklening te kunnen aangaan.

Hoe pak je dit aan?

Misschien maken deze bedragen sommigen kwaad. Dat was uiteraard niet de bedoeling. Wel wil ik hiermee aantonen dat beleggen op lange termijn beter is dan sparen op een spaarrekening. En dat wie kan rondkomen en idealiter iedere maand nog wat kan sparen en beleggen, een mooi potje bij elkaar kan krijgen. Weet je wat over geldzaken, dan kan je met behulp van een goedkope online broker en regelmatige aankopen van een indexfonds goed beleggen. Eventueel beleg je in eigen naam en stort je later de som door naar je kind. Wie liever niet zelf wil beleggen, kan zich informeren over een beleggingsplan bij de bank of over een levensverzekering, liefst tak 23, bij de verzekeraar. Kijk ook eens op de website van Yongo, een initiatief van verzekeraar AG.

Responses

  1. Interessant!
    Een aansluitende vraag. Wij hebben voor onze 2 kinderen destijds helaas wel gekozen voor een spaarrekening op naam van de kinderen. Ik heb al verschillende pogingen ondernomen om dit geld aan het werk te zetten, maar de bank remt alles af. Hun antwoord: de rekening staat op naam van de kinderen. Jullie, de ouders, hebben hier geen enkele zeggingschap over. De kinderen krijgen het geld op hun 18. Wat heb ik al ondernomen
    1) Staatsbon proberen te kopen
    2) het geld willen verhuizen naar een andere spaarrekening van dezelfde bank met een hogere rente
    3) Het geld proberen te verhuizen naar een andere bank.
    Mijn bank staat niets hiervan toe met als argument. Het is niet jullie geld. U dient hier af te blijven. Het enige wat wel kan is het geld in een beleggingsfonds steken van de bank zelf. Periodiek beleggen dus met een jaarlijkse kost van jawel, 6,12%.
    Je begrijpt dat dit mij boos maakt. Maar klopt het wat de bank zegt? Ik zou toch op zijn minst het geld naar een andere bank moeten kunnen verhuizen?

    1. Dag Jochen, deze info komt van Wikifin:
      Kunnen ouders geld afhalen van de rekening van hun kind?
      Het antwoord op die vraag is ‘ja’, ook al is het niet zo evident. Het kan enkel als de ouders het geld gebruiken in het belang van hun kind.
      Komt er dan geen vrederechter aan te pas om geld af te halen van de rekening van je kind? Als ouders goederen van hun kinderen willen verkopen of weggeven, moet de vrederechter daarvoor eerst de toestemming geven. Dat is bijvoorbeeld het geval wanneer een kind een huis zou hebben geërfd van een grootouder en de ouders dat huis willen verkopen.
      Die verplichting bestaat niet als je geld wil afhalen van een rekening op naam van je kind om dat geld in het belang van het kind te gebruiken. Zo kan je iets kopen voor het kind, er zijn studies mee betalen of het geld gewoon op een rekening plaatsen die meer opbrengt dan de rekening waarop het staat.
      De bank kan zich in twijfelgevallen verzetten tegen het opnemen van geld van de rekening van een kind. Wanneer een kind 18 jaar is geworden, kan het de terugbetaling eisen van geld dat de ouders voor zichzelf zouden hebben gebruikt.

      1. Zie ook dit artikel uit 2009: https://www.tijd.be/netto/sparen/behoud-controle-over-het-spaarboekje-van-uw-kinderen/8211229.html

        Wij hebben voor onze zoon een deel van zijn spaargeld geïnvesteerd in de staatsbon (rechtstreeks naar de Dienst van de Grootboeken, dus zonder tussenkomst van de bank).

        Het geld kregen we buiten de bank op de manier beschreven in het artikel:
        “Zo kan een overschrijving van een spaarrekening van een minderjarige naar een spaarrekening op naam van de ouders, maar niet naar een zichtrekening op naam van de ouders.”

  2. Hier 10j geleden ook zo’n babyrekening geopend. Dat was met een gegarandeerde mooie rentevoet, maar stond op naam van het kind dus “je kon er als ouder niet meer aan” tot het kind 18 was.
    Groot was dan ook mijn verbazing om enkele jaren terug het volledige bedrag ineens op mijn rekening te zien staan. Hallo Belfius, dat geld stond toch vast (met vaste interestvoet)? “Ja, meneer dat klopt. Maar de bank heeft beslist deze rekening af te schaffen dus hebben we het bedrag naar uw rekening overgeschreven…”
    Moraal van het verhaal: het geld zit vast zolang de bank er mooi aan verdiend en anders schaft men dat gewoon af!? Op zich ben ik nu natuurlijk blij, want ik heb alles nu in een gespreide wereld-ETF gestoken :)

  3. Mogelijkheden om spaargeld op naam van kind toch te beleggen:
    1/ met goedkeuring van een vrederechter. De ene is al toegeeflijker dan de andere.
    2/ de ene bank is soepeler dan de andere – Belfius zou soepel zijn
    3/ dreigen op te stappen met andere business bij die bank (denk vooral aan verzekeringen!)
    Ondanks alles noem je je bank toch nog ‘mijn bank’, @jvandenbergh . Dat mag niet waar zijn, he. Op je strepen staan. Respect eisen.

    ps: ik ben wel klant van Bolero, maar beleg principieel 0,0 euro bij KBC Bank én Verzekeringen. Dus geen beleggingsfonds van KBC, geen levensverzekering (wel nog pensioensparen) Die weigering om bij KBC, nota bene mijn oud-werkgever, te beleggen is het gevolg van een fout door een medewerker van een lokaal kantoor van KBC die mijn ouders zo’n 20 jaar geleden een 1.000 euro heeft gekost. Hun fout. Maar de medewerker, het kantoor, de ombudsman van kbc, de ombudsman van de sector,… hielden allemaal vol dat de fout niet kon bewezen worden. Had men het verschil in twee gedeeld, dan had ik er nog mee akkoord gegaan. Nog regelmatig vraagt een vriendelijke en goede medewerker van kbc of ik niks wil beleggen in hun fondsen. Soms probeert ze zelfs “zonder aankoopkosten”. Jawel. Ik vertel ze telkens dat zij er niet aan kan doen, maar dat ik door die fout destijds principieel niet meer beleg in hun producten. Dat blijft zo.

    1. Bedankt Pascal! Ik maak volgende week een afspraak met ‘mijn’ bankier. Ik heb wel wat stokken achter de deur zoals inderdaad mijn verzekeringen en mijn pensioenspaarfonds.
      Nogmaals dank. Erg hulpvolle informatie.
      Fijn weekend.