Af en toe moet je durven springen
Mensen zijn snel bang. Dat dient nochtans nergens voor. Het lijkt wel een oerinstinct dat afstamt uit de tijd waarin wij nog grotbewoners waren die moesten schuilen voor wilde dieren. Vandaag zit die schrik er bij ons nog steeds in. We willen risico mijden, maar kunnen niet goed inschatten hoe hoog dat risico is. Velen rijden met de wagen naar de luchthaven en doen dan nog snel een schietgebedje op het vliegtuig. Maar statistisch gezien is de vlucht veel veiliger dan de rit naar de luchthaven.
Zelf ben ik niet zo snel bang. Tot nu. Maandag zal ik namelijk iets meemaken waar ik niet naar uitkijk. Gelukkig is dat geen afspraak over de uitslag van een medisch onderzoek. Neen. Maandag, beste Spaarvarkens, spring ik uit een vliegmachien. Alleen al om Spa te zien. Dat is een prijs die drie studenten van me hebben gewonnen voor zichzelf en hun docent. Ze bleken de slimste in een financiële wedstrijd die sectororganisatie Febelfin organiseerde in het hele land. Naast een beker, bloemen en een nieuw kostuum zit er ook een duosprong in het prijzenpakket. Het is iets wat ik niet meteen zou willen winnen. Ik ben heel trots op mijn studenten, dat wel, maar ik ben ook bang door en voor de sprong. De gedachte alleen al dat de deur van een klein vliegtuig op drie kilometer hoogte openschuift en dat je daar dan vrijwillig zou ‘moeten’ uitspringen voor een vrije val aan bijna 200 kilometer per uur maakt me, euh, jawel, bang. Dat had je eens met een grotbewoner moeten proberen te doen.
Ik ben geen grotbewoner. Ik spring. Omdat we de rede laten winnen van de emotie. Ik vergelijk die sprong en de bijhorende angst met iemand die spaart, maar absoluut niet durft te beleggen. “De beurs kan immers zakken.” Erger nog: de beurs zakt bijna ieder jaar wel minstens een korte of langere periode. En heel af en toe is er ook op de beurs een vrije val aan 200 kilometer per uur. Maar als je rationeel handelt en als je je kansen uittelt, dan is het vooruitzicht op winst veel groter dan de kans op verlies. Dat geldt tenminste voor een verstandig belegger die spreidt en met regelmaat belegt op de lange termijn.
Bij een duosprong is de kans dat het misgaat ook miniem. Net vanwege het risico is er namelijk regulering. Die zorgt er – samen met de technologie – voor dat wie de regels volgt, veilig landt. Waar de angst dan toch nog vandaan komt, begrijp ik niet. Het oerinstinct? Het gebrek aan kennis? Is het omdat het de eerste keer is? Wellicht staan we liefst altijd met beide voeten op de grond. Liever te land dan ter zee of in de lucht.
Dat loopt goed af. Net zoals met beleggen en met de beurs. Af en toe moet je durven springen.
Ik ben benieuwd naar je ervaring Pascal. Ik heb zelf nooit gesprongen. Wel veel gevlogen. Ik heb liever dat de vleugel al open is als ik vertrek.
Hoe zei Urbanus dat ook weer? Hij had zelf in het leger ooit maar één keer gesprongen. Toen de frietketel ontplofte.
Joel, haha. Die had ik nog nooit gehoord. Ben inderdaad benieuwd. Het moment dat je springt is naar ‘t schijnt het moeilijkste.
Erna kan je moeilijk terug :P
@eandries Erna is een gewaardeerd clublid. :-)
Het is inderdaad een berekend risico, achteraf ben je weer een ervaring rijker, kan je de rest van je leven nog van nagenieten…
Doen we! Merci, Erna!
Daar heb je gelijk in Pascal. Soms moet je durven springen….
Met die tandemsprong zal het zeker lukken. Geniet van het uitzicht. Succes.
Merci, Ria!
Het zal zeker plezanter zijn dan de vrije val van Alfen. Ik bezit geen Alfen heb wel meerdere malen gesprongen 😉.
Haha. Indeed!
Pascal, ik denk dat het om zelf geen controle meer te hebben op wat er aan het gebeuren is dat je angst hebt. Soms moet je gewoon het op u laten afkomen en ervan genieten. En proficiat aan jouw studenten en aan jezelf uiteraard. Don’t forget to enjoy!
Inderdaad, Filippo. Doen we! Bedankt!!
Zou het niet te maken hebben met gewoonte en de illusie van controle? Je bent het gewoon van met de auto ergens naartoe te rijden. Je denkt er zelfs nauwelijks nog over na wat de risico’s zijn, maar omdat je het al zo vaak gedaan hebt, heb je de indruk dat je daar controle over hebt. Terwijl je enkel controle hebt over wat jij doet, maar niet over de rest.
Probably best not to overthink it, Pascal 😉
Het gaat waarschijnlijk de ervaring van je leven zijn die je toch liever maar 1x doet 😂. Of, wie weet…
Enjoy!
Gewoonte, gewenning. Inderdaad. Wat je gewoon bent, daar denkt een mens veel minder over na.
Ik heb het cadeau gekregen voor mijn 50ste verjaardag (14 jaar geleden) en vond het heel fijn. Was toen duosprong in Schaffen. Vertrouwen op je begeleider, jullie springen samen. Je gaat er zeker geen spijt van hebben en nog lang van genieten.
Prima! Merci, Patrick!!
“Nie neuten” zeggen ze in Gent. Springen! Beneden komt je altijd.
Haha. Nie pleujen ook.
Respect dat je het gedaan hebt. Als je me morgen 20 aandelen UCB zou geven om te springen zou ik het nog niet doen. Als er één grote angst is die ik heb, dan is het wel springen uit een vliegtuig ^_^
Dat begrijp ik. Het is dan ook niet normaal. Dat denk ik nog steeds. De eerste vijf seconden vond ik ook niet echt aangenaam. Nadien is het wel mooi. Het mooiste vind ik eigenlijk het deel na de vrije val. Dan geniet je echt. Die vrije val, dat hoeft voor mij niet echt. Wel iets speciaals, maar ik sta er niet voor ‘te springen’.