De beurs is er niet altijd voor u

Dat de Bel20 geen goede index is, weet u al. We schreven er vorige week nog over: De Bel20 is een sterindex die sterretjes heeft gezien – Spaarvarkens.be. Maar er is meer aan de hand met de Brusselse beurs. Er zijn namelijk almaar meer bedrijven die van de beurs geplukt worden. Die zogenaamde ‘beursexit’, of de poging daartoe, verloopt niet altijd even netjes ten opzichte van de particuliere aandeelhouder.

Dat sommige rijke families hun onderneming liever niet meer op de beurs willen, begrijpen we. De regelgeving neemt immers almaar toe, niet alleen in ons land. Daarvoor heb je dan extra personeel en centen nodig. Een beursgenoteerde onderneming dient ook transparant te zijn en moet het publiek informeren over de markt en de te volgen strategie. Maar de concurrentie leest uiteraard mee en als die niet beursgenoteerd is, moet die zelf niet zoveel informatie delen. Tot slot is een beursnotering handig als een bedrijf op zoek is naar kapitaal. Maar heel wat (Belgische) bedrijven hebben genoeg kapitaal en zien een notering op de beurs als iets met veel nadelen en weinig voordelen. Logisch, dan, dat men het bedrijf weer van de beurs wil halen.

Een familie of een andere rijke referentie-aandeelhouder die een bedrijf van de beurs wil halen, dient een bod te lanceren op alle aandelen die nog in omloop zijn. Dan begint helaas vaak een spelletje van arrogantie en bedrieglijke desinformatie om de minderheidsaandeelhouders er toch maar toe aan te zetten te verkopen aan een veel te lage prijs. Na de familie Sioen van het gelijknamige bedrijf, de familie Saverys (Exmar) en Orange (Orange Belgium) haalt nu ook de Roeselaarse familie De Nolf de trukendoos boven om de aandelen van mediabedrijf Roularta zo goedkoop mogelijk in te lijven. Het begint al met een zogezegd onafhankelijke analyse en waardebepaling van het aandeel. Maar die analyse wordt besteld bij een bevriende bank die daar goed voor betaald wordt en dus niet onafhankelijk is. Er zijn ook uitspraken die niet stroken met de waarheid. “We staan voor heel wat uitdagingen”, aldus de topman van Roularta, “en dus mag de aandeelhouder in de toekomst geen dividenden meer verwachten.” Bizar, want amper enkele weken later blijkt dat de familie De Nolf net van plan is het omgekeerde te doen: de kas van Roularta plunderen met de uitkering van een superdividend om daarmee de overname te financieren.

Een strenge beurswaakhond en onafhankelijke bestuurders zouden dergelijke belangenvermenging moeten tegengaan. Maar dat blijkt vaak theorie. De boodschap lijkt wel: “de beurs is er niet voor de kleine man”. Heel jammer! We willen onafhankelijke bestuurders die correct zijn en kritisch en een beurswaakhond die niet alleen blaft, maar ook bijt, indien nodig.  Krijgen we die niet, dan is er over enkele jaren geen beurs meer in Brussel.

Dit artikel verscheen eerder in HBVL.