-
Verkiezingen
‘’In Gaza veroorzaakte een verloren granaat een bloedbad in een school, in de Dombas vielen vele slachtoffers na een onverwachte Russische inval en in eigen land heeft Rode Duivel Thomas Meunier het moeilijk met een blessure’’, klonk het nog maar pas op mainstreammedia. Maar deze ochtend was anders en kleurden de verkiezingsuitslagen de berichtgeving. PvdA rukt weliswaar op in Antwerpen, maar de greep naar de burgemeesterssjerp bleek toch te hoog gegrepen.
Zo zijn er wel wat PvdA aanhangers in mijn omgeving en familie. Leuzen als ‘Geneeskunde voor het volk, dokter in overall’ en andere ronduit lovenswaardige initiatieven dragen deze mensen hoog in het vaandel. Op het eerste zicht is er niks mis mee, integendeel. Maar op de vraag of het niet beter zou zijn dat mensen door middel van de juiste zelfzorg niet ziek hoeven te worden, blijft het meestal ongemakkelijk stil.
Stel dat mensen zich bewust worden van ongezonde situaties waarbij de verantwoordelijkheid voor het welbehagen bij het individu zelf wordt gelegd, niet bij een overkoepelende organisatie met nobele doelstellingen. Autonomie voor het individu, wars van het collectivisme, die geen scepters of autoriteiten buiten zichzelf erkent. Een zichzelf bedruipende productieve gemeenschap van gezonde autonome, bewuste individualisten in plaats van een zorgbehoevende die hoe langer hoe meer op krediet leeft van een failliete zorgstaat. En dat wil niet zeggen dat de zwakkeren geen aandacht en zorg zullen krijgen, wel de juiste.
Maar misschien is het allemaal maar een dom ideaal. Een utopie. Toch geeft het streven ernaar mijn persoonlijk bestaan in deze wereld bestaansrecht. Die schreeuw is wie ik ben. Mezelf conformeren aan de verwachtingen zou een verloochening ervan beteken. Het is maandagochtend 14 oktober, de dag breekt aan met de gebruikelijke geplogenheden. Het leven kabbelt rustig zijn gangetje en er is niks nieuws onder de zon. Benieuwd wat de dag me brengen zal. Ik hoop voor iedereen het beste!
-
4 Replies
-
Beste Gert,
Het idee van persoonlijke autonomie, waar het individu actief verantwoordelijkheid neemt voor zijn welzijn, spreekt aan. Maar het roept ook de vraag op: in hoeverre kunnen we van mensen verwachten dat ze volledig autonoom handelen in een wereld vol ongelijkheden, zoals sociaal-economische omstandigheden en toegang tot informatie? Ik ben regelrechte voorstander van minder hulp. Laat ons netto iedere maand maar wat meer overhouden en als we vervolgens ziek zijn, jah, dan krijgen we wat minder. Op dit moment betalen wij te veel en te hoge prijzen voor mensen die te hard op het randje van het systeem blijven schommelen. Langdurig zieken (die eigenlijk wel kunnen werken), niet activeren. Dat is de fout van de 21ste eeuw. Uiteraard als Politieke partij gaan spreken over minder centjes te gaan uitgeven, is nooit interessant.
In onze Molse politiek, is het duidelijk geworden dat Mol sympathie heeft voor onze huidige burgemeester. Ondanks een strijd door Corona, hebben ze hun aanhang niet verloren. In Geel hebben ze zelfs de huidige sjerp overmeesterd. Ja, het mag gezegd worden, proficiat CD&V.
Ik denk dat we binnen spaarvarkens sterk werken aan zelfzorg binnen onze portefeuille. Hoe meer we voor ons zelf kunnen zorgen, hoe minder de staat zal moeten bijspringen, hoe minder we zullen betalen en hoe meer we overhouden. Het is een symbiose, maar op dit moment is het nog steeds te rustgevend, wetende dat men kan terugvallen op een systeem die jou direct opvangt en altijd zal soigneren.
In mijn vooropleiding in de zorg werd me altijd gewezen dat autonomie handelen en de zelfzorg stimuleren dé gezondheidspijler nummer 1 was. Zou dit in de economie met betrekking op ons sociaal (hang)vangnet ook niet beter toegepast kunnen worden. Ik geloof van wel.
Maar natuurlijk, wie ben ik.
-
Ik ben het er zeker mee eens, Benjamin. Daarom denk ik dat het een utopische gedachte is.
-
-
Dag Gert,
Ik heb er zelf nog niet veel over gelezen, maar is de insteek van Geneeskunde voor het volk niet eerder preventief versus reactief?
Je gaat naar de reguliere huisarts omdat je ziek bent. De arts maakt een anamnese en doorgaans krijg je dan een voorschrift mee. En als het niet betert, dan mag je terugkomen. Wash, rinse, repeat.
De patiënt bij Geneeskunde voor het volk betaalt daarentegen een forfait per jaar en niet per doktersvisite.
Het wringt voor mij een beetje bij de incentive van de reguliere huisarts. Ik kan mij natuurlijk niet voorstellen dat een arts het doet voor het terugkomen van een patiënt, maar bij Geneeskunde voor het volk is de incentive eerder dat de patiënt niet meer hoeft terug te komen.
Dus, wars van ideologie op politiek vlak (twee artsen van Geneeskunde voor het volk staan op de Antwerpse Pvda-lijst), denk ik dat zij intrinsiek net meer geneigd zullen zijn om hun patiënten te ondersteunen als er op het gebied van zelfzorg e.e.a. beter kan.
-
Hey Sven. Enkele jaren geleden bekeek ik een programma ter nagedachtenis van PvdA’er, dr Dirk van Duppen. Respect voor wat deze mens allemaal heeft gedaan, daarover geen twijfel. Toch hield ik er ook een onderliggend wrang gevoel aan over. Dat had vooral te maken met de klassieke benadering van geneeskundige zorgen en de complete afwezigheid van de complementaire. (Over)Medicalisering zonder te zoeken naar onderliggende oorzaken van de gezondheidsproblemen kan volgens mij op termijn zorgen voor nog grotere problemen. Het kan ook zijn dat de reportage niet het volledige beeld toonde van wie de persoon, Van Duppen werkelijk was. Misschien was hij meer dan een klassiek geschoolde arts, maar kwam dat onvoldoende in beeld? Wat niet wil zeggen dat heel die klassieke slecht is en de complementaire goed. Niks is zwart/wit. Met een accute lichamelijke aandoening was ik maar wat blij dat ik op de klassieke behandelingstafel lag. Toch denk ik dat we verder geraken wanneer beide partijen elkaar de hand zullen reiken in plaats van elkaar te bekampen en ik meen daarin dezelfde dingen in te herkennen in de brede maatschappij en de economie… Of zoiets toch. Groetjes.
-
Log in to reply.