-
Kopbrekers
Er zijn twee dingen waar ik ‘s nachts soms van wakker kan liggen. 1, Het lot van de dieren in een slachthuis – en ik ben dan, godbetert, een omnivoor – en 2, dat de helft mijn zorgvuldig opgebouwde vermogen na mijn overlijden naar de staat zal vloeien omdat ik alleenstaande en kinderloos ben. Gruwel! Dan hoor je wel ‘s zeggen: ‘consumeer erop los en maak alles op zodat er op het einde niks meer overschiet’, but i’m not that kind of a guy. Mijn notaris vertelde me iets in verband met schenking, al had ik de indruk dat hij er niet graag dieper op inging. ‘Kleed je uit wanneer je gaat slapen’, sloot hij lyrisch af en daar stond ik dan weer met een onbevredigd gevoel. Ik heb een petekind – ook een multi- georiënteerde belegger – waarmee het goed klikt en er zijn zo van die organisaties die ik een warm hart toedraag. Ik wil de wereld – of toch tenminste die dingen waar ik invloed op heb – beter achterlaten dan ik ze gekregen heb want pas dan heeft het leven in mijn gevoelsbeleving zin gehad. De overheid sponseren past nu eenmaal niet in dat plaatje.
Het heengaan is nog niet voor morgen en allicht ook niet voor overmorgen, maar als je zo ongeveer 58 levensjaren op de teller hebt staan, ben je er ook vaak in je omgeving getuige van geweest dat het soms snel “gedaan” kan zijn. Misschien daarom dat er zo nu en dan iets in me de kat de bel aanbindt, zo van, “doe nu gewoon wat gedaan moet worden opdat je het verder kan loslaten”. Voorlopig voelt het nog aan als tasten in het duister wat me opzadelt met een bijzonder onconfortabel gevoel. Kon ik de kop maar in het zand steken in deze. Volgens mij is er maar één oplossing: gaandeweg informeren en niet dralen om stappen te zetten wanneer dat nodig is. Nu nog te weten komen, welke… Daarom dat ik hier ‘s voorzichtig een steen in de kikkerpoel gooi.
Log in to reply.