-
Een vakbond voor beleggers
Dat zou nog ‘s wat zijn, namelijk een drukkingsgroep die de noden en de verzuchtingen van beleggers onder de brede aandacht brengt. Over de risico’s die we ondanks alles durven nemen en toch nog door een overheid schaamteloos worden kaalgeplukt. Het bedrag dat door beleggers wordt geïnvesteerd, is dat wat na de personenbelastingen – in de meeste gevallen – op een gedisiplineerde manier opzij kon worden gehouden. Eenmaal op de beurzen worden ze opnieuw geconfronteerd met een kakafonie aan belastingen die een flink deel van de eventuele opbrengsten afromen. Belastingen op belastingen.
Toevallig liep ik gisteren mijn vorige werkgever tegen het lijf. De man heeft al veertig jaar een bedrijf dat plantsoenen aanplant en verzorgt voor bedrijven en eventen. Een bloeiende zaak. Na een wat random over en weergesprek, kon de man het niet laten om te ventileren, zijn wanhoop en verzuchtingen over het huidige investeringsklimaat in België kenbaar te maken. Het is volgens hem niet alleen erg moeilijk geworden om vandaag nog jonge, gemotiveerde mensen te vinden die willen werken, kafkaïaanse bureaucratieën, steeds meer wetten, regeltjes en nog maar ‘s belastingen maken het hoe langer hoe meer onmogelijk om nog te ondernemen in dit land. Op z’n vraag of ik het niet zou zien zitten om nog wat te komen “flexwerken” in mijn vrije tijd, bedankte ik vriendelijk. Er zijn grenzen. Ik gaf hem de tip mee om eens te gaan kijken naar de site van Spaarvarkens.be op het internet. “Goeie tip, Gert, die Spaarvarkens.be”, smste hij me gisteren laat in de avond nog. “Ik heb me al meteen ingeschreven voor de nieuwsbrief. Bedankt!” Hoe meer gelijkgestemden, hoe beter denk ik dan maar.
Ik heb nogal wat ambtenaren en politiemensen in mijn familie. Ik kom er ook vaak mee in contact in het dagelijkse leven want deze mensen – het weze hen gegund – zijn ook zeer vaak thuis te vinden. Meer dan zestig dagen betaalde vakantie, meen ik me nog te herinneren uit een gesprek met een neef- politieman. Tja, dan hebben de werknemers bij mijn ex- werkgever – Groen voor bedrijven – met hun schamele twintig dagen verlof and that’s it een ander verhaal. Op de radio hoorde ik een woordvoerder van de politievakbond fulmineren dat de eisen voor meer loon en personeel door de bevoegde minister nog steeds niet zijn ingewilligd. De vakbondsman voegde er nog doodleuk aan toe dat de werknemers in de privésector beschikken over verworven rechten als dertiende, vertiende maand, maar bij de politie kregen ze nog altijd niks. “Waarom gaan deze mensen dan niet in die gegeerde privésector werken?”, vroeg ik me spontaan af. “Dan konden ze meteen ervaren hoe het voelt om na een jarenlange loyaliteit voor een werkgever zomaar met lege handen op straat te worden gezet na een faling of reorganisatie. In de privé blijven de dingen nooit lang duren”. Volgens mij mogen die zogenaamde voordelen in de privésector genuanceerd worden door de politievakbond.
Tijdens mijn veertigjarige loopbaan in de privésector ben ik ook vaak “gepromoveerd”. Het kwam er op neer dat ik met die nieuwe functie plots veel meer zorgen en verpletterende verantwoordelijkheden had, terwijl de loonsopslag grotendeels werd wegbelast. Of hoe een gezonde ondernemingszin systematisch wordt ontmoedigd in dit land. De solidariteit van een vakbond ontbrak in deze, want ze hebben belang bij het collectivisme, niet het individialisme. Dan maar met “Een vakbond voor beleggers” een steen in de kikkerpoel gooien. Sorry, beste mensen collega- beleggers, maar dit moest me toch even van het hart…
Log in to reply.
