Is uranium het nieuwe zilver?

Afgelopen beursweek lag de focus volledig op de edelmetalen. Zilver en goud begonnen exponentieel uit te breken. Vandaag is die stijging even ten einde en verliest de goudprijs 6% en zilver zelfs een forse 14%. Na die zware pandoering staan we op de zeer lage niveaus van…vorige week. Het is inderdaad een goede week geweest voor de edelmetalen.

De forse stijging die we momenteel zien bij zilver komt niet onverwacht voor wie de sector volgt. Er is ondertussen al vijf jaar sprake van een structureel zilvertekort waarbij de vraag het aanbod overstijgt. Daarbovenop speelt een megatrend van een aanzienlijke industriële vraag naar AI-infrastructuur, zonnepanelen, elektrische auto’s en halfgeleiders. Over die trends lees je om de zoveel tijd wel iets in de media net als over de ‘silver squeeze’ die zelfs op dit platform al vaak aandacht kreeg in het verleden.

Wat vooral opvalt is dat de tekorten op de zilvermarkt jaren geleden al werden voorspeld en nu aan het uitkomen zijn in real time. Voeg dan ook andere macro-factoren toe zoals geopolitieke spanningen, een zwakkere dollar, renteverlagingen en exportcontroles en dan heb je de perfecte explosieve cocktail voor de zilverprijs.

Gelijkaardige factoren zien we nu ook terug in de uraniummarkt.

Achter de zilverprijs loop ik niet. Ik zoek liever naar alternatieven in de grondstoffenmarkt die voorlopig nog niet gevolgd zijn, maar gelijkaardige factoren kennen. Vergelijk je de drijfveren achter de zilverrally, dan valt op dat de uraniummarkt zich vandaag in een gelijkaardige fase bevindt net voor de grote prijsuitbraak. Ook bij uranium ligt de vraag al jaren hoger dan het aanbod, maar sinds 2020 is het tekort alleen maar groter geworden. In 2026 zal naar verwachting opnieuw 40 tot 50 miljoen pond U₃O₈ meer worden verbruikt dan geproduceerd. Momenteel dekt de mijnproductie slechts ongeveer 70% van de wereldwijde vraag. Het resterende tekort wordt al even aangevuld met bovengrondse voorraden die in het verleden werden ontgonnen.

Die voorraden werden sinds de kernramp in Fukushima opgebouwd wat een aanzienlijke bovengrondse uraniumvoorraad opleverde. Door de aanhoudende tekorten van de afgelopen jaren is die voorraad zogoed als verdwenen. Tegelijk zorgen productiebeperkingen bij Kazatomprom en Cameco samen met een hernieuwde wereldwijde interesse in kernenergie ervoor dat de spanningen op de markt verder toenemen.

Het gaat niet om de vraag of de markt dit tekort zal erkennen, maar wanneer.

En hoe je hier het beste op inspeelt. De meest risicovolle manier om hierop in te spelen, maar ook degeen met het hoogste risico, is om in te zetten op ontwikkelingsprojecten die enkele jaren voor hun productie staan. Die nieuwe productie vereist de bouw van nieuwe mijnen en het bouwen, vergunnen en financieren daarvan neemt al snel meerdere jaren in beslag. Hoe moeilijk dat is, weten de beleggers die geïnvesteerd zijn in Global Atomic. Global Atomic zit in mijn persoonlijke portefeuille en behoort tot de weinige uraniumspelers die relatief snel een nieuwe mijn in productie kunnen brengen. Het bedrijf staat binnen de sector het verst in de ontwikkeling van een nieuwe uraniummijn, maar zelfs dan wordt de eerste productie pas verwacht in 2027 of 2028.

Om trouwens een korte update te geven over het bedrijf. Deze maand kon de groep een kapitaalverhoging van 75 miljoen Canadese dollar afronden wat de verdere bouw van het project opnieuw een stap dichterbij brengt. Intussen heeft ook het kredietcomité van de Amerikaanse Ontwikkelingsbank het dossier beoordeeld, waardoor de kans aanzienlijk is toegenomen dat in de komende maanden de nodige financiering wordt toegekend. De vraag is ondertussen steeds minder of de mijn gebouwd zal worden, maar wel hoeveel verwatering de aandeelhouders zullen moeten trotseren om hun mijn gebouwd te zien.

Markt wordt ieder jaar krapper

Maar zelfs als Global Atomic zijn mijn kan bouwen, zal de verwachtte productie van 4,8 miljoen U308 per jaar niet voldoende zijn om het wereldwijde tekort op te vangen. Net zoals in de zilvermarkt zal de productie de vraag nog even niet kunnen bijbenen. Ondertussen zorgen verouderde mijnen en sancties op Russische import ervoor dat de markt steeds krapper wordt. Zo verbiedt de Prohibiting Russian Uranium Imports Act die in mei 2024 werd ingevoerd de import van laag verrijkt uranium uit Rusland. Tot 2040 is de import verboden met tijdelijke uitzonderingen tot 2028. Sommige spelers gebruiken momenteel die uitzonderingen wat enkel mag wanneer alternatieven ontbreken.

En dat is belangrijk, want net als bij zilver zijn het overheidsregels zoals deze die de markt nog extra onder druk zetten. Voor de productie va laag verrijkt uranium is immers U₃O₈ nodig. De volledige doorlooptijd van een brandstofbestelling voor een kerncentrale tot levering van brandstof aan de reactor bedraagt doorgaans 18 tot 24 maanden. Dat betekent dat dit het laatste jaar is waarin Amerikaanse kerncentrales nog Russisch verrijkt uranium kunnen aankopen wat de markt verder onder druk zet.

Ondertussen blijft de vraag naar kernenergie verder toenemen wat de kloof tussen vraag en aanbod verder doet vergroten. Zo hebben meer dan 30 landen toegezegd om de wereldwijde kernenergiecapaciteit tegen 2050 te verdrievoudigen. Terwijl het aantal kernreactoren blijft toenemen, daalt de productie ieder jaar verder. De exploderende energievraag van AI-datacenters leidt er bovendien toe dat bestaande kerncentrales levensverlengingen krijgen, wat de vraag verder aanwakkert. In Japan worden reactoren opnieuw opgestart en ook in de Verenigde Staten worden oudere kerncentrales heropend. Neem al die factoren in rekening en het scenario van een uraniumsqueeze wordt steeds realistischer.

De markt wacht nu op een duidelijke trigger.

Dat het Sprott Physical Uranium Trust in de komende twee jaar tot 2 miljard dollar aan U₃O₈ wil aankopen, kan zo’n katalysator zijn. De groep kreeg deze week toestemming van de Canadese beursautoriteiten om kapitaalverhogingen tot dat bedrag door te voeren. Met het geld uit die kapitaalverhogingen kan het fysiek uranium aankopen op de spotmarkt wat de markt verder verkrapt. Deze week kon men op 1 dag meer dan 200 miljoen dollar ophalen dat men sinds deze week gebruikt om uranium op te kopen. Momenteel beschikt Sprott nog over 226 miljoen dollar aan cash dat men nog niet heeft gebruikt om uranium te kopen waarbij men gisteren alleen al voor 1,4 miljoen pond U308 kocht. Dat is meer dan 1% van de wereldwijde uraniumproductie die Sprott opkocht op één dag. De uraniumprijs steeg daardoor tot boven de 100 dollar per ounce deze week en steeg deze maand al 33% in alle stilte. Ik verwacht dat in de week de groep grote aankopen zal blijven doen met dat geld wat de prijs richting de records van 108 dollar kan duwen. Misschien dit keer zelfs hoger.

Wie me al lang volgt, weet dat ik het uranium thema vooral bespeel via Yellow Cake. Yellow Cake is een opslagbedrijf van uranium en biedt een directe manier om te profiteren van een hogere uraniumprijs. Ook Yellow Cake kan binnenkort opnieuw een kapitaalverhoging doorvoeren om uranium te kopen. Het bedrijf heeft jaarlijks de optie om tot 100 miljoen dollar aan U₃O₈ te kopen tegen een vaste prijs bij Kazatomprom, wat eveneens extra druk op het aanbod zet. Na de recente stijging met 33% van de uraniumprijs, ben ik even geen koper meer van Yellow Cake. Vandaag staat de waardering van Yellow Cake gelijk alsof je uranium koopt aan 97 dollar per ounce. Beleggers die het aandeel hebben raad ik zeker aan om het bij te houden. De kans dat we de komende jaren een forse uitbraak zien in de uraniummarkt net zoals bij zilver is aanzienlijk. Kopen doe je het best op tussentijdse correcties en op de dips.