-
Mijn visie op de Belgische maatschappij
Mijn visie op de Belgische maatschappij
België is zo slecht nog niet. Zeker als je rondreist voor bijna 5 jaar zoals mij besef je dat.
Hier in de Filipijnen bijvoorbeeld dromen miljoenen mensen ervan om uit de armoede te geraken en te ontsnappen naar een beter leven. Niet afhankelijk zijn van corruptie, een “ons kent ons” systeem… Er is voor veel mensen geen vooruitzicht dat morgen beter zal zijn dan vandaag.
En dan heb je België…
Een land dat zoveel kansen geeft aan iedereen. We hebben zoveel positieve punten. We hebben een welvaart die ongezien is, we hebben sterke werknemersrechten en sociale bescherming, een welvaartsstaat, quasi gratis onderwijs…
Je zou denken dat mensen toch altijd gelukkig zouden moeten zijn in zo’n systeem?
Maar het aantal Belgen dat ik positief hoor spreken over hun land? Dat is al heel mijn leven een grote minderheid. Ik denk dat het eigen is aan de mens om niet tevreden te zijn met wat ze hebben. Hoeveel mensen willen niet telkens meer en klagen daardoor over het minste?
En er zijn negatieve kanten aan België…
Ik heb het dan niet over het grijze en koude weer. Maar wel over:
– Het gevoel van “niemand neemt nog verantwoordelijkheid” waarbij we constant kijken naar de overheid om alles op te lossen.
– Afwezigheid van een politieke visie op de lange termijn en het constant aanpappen en niet structureel aanpakken van problemen.
– Verzuring in de samenleving die de afgelopen jaren enkel sterker is geworden.
– Hoge belastingen die ieder jaar enkel stijgen en langzaam de drive wegnemen bij de nettobijdragers om nog uit te blinken. Is een serieuze bedreiging voor onze welvaartsstaat op termijn.
– Zoveel regels waardoor je als ondernemer bijna niet durft te starten met een bedrijf. De drempel om te ondernemen is best groot op vlak van bureaucratie.
– Files die ieder jaar erger worden en slecht openbaar vervoer buiten de steden.
– Een overheid die niet in dezelfde verhouding diensten teruggeeft voor wat de bevolking afdraagt. We hebben de grootste belastingdruk ter wereld, maar bijlange na niet de beste infrastructuur, gezondheidszorg, onderwijs, defensie, justitie… Voor wat we betalen zouden we niet bij de ‘goede’ landen moeten zitten zoals nu, maar wel bij de wereldtop. Helaas halen andere landen ons al lang in.
Maar het feit blijft dat deze problemen vertrekken vanuit een positie van luxe en welvaart.
Zeker als je die problemen vergelijkt met andere landen waar je letterlijk moet overleven. In sommige landen moeten mensen leven in tenten naast de straat met hun kinderen en massaal bedelen en is er geen welvaartsstaat die naam waardig…In die landen kijkt men volop naar ons en ziet men de kans op een beter leven.
En bovenstaande problemen zijn zeker niet te verwaarlozen. Maar toch denk ik dat België naast zijn problemen ook zijn troeven heeft.
En dan is de vraag wat je doel is?
Wil je een maatschappij maken die interessant is voor de meerderheid (België met zijn welvaartsstaat duw ik in die categorie) of voor enkelingen zoals in een groot deel van de wereld het geval is en je vaak een ‘winner takes all’ effect ziet dat veel sterker is dan bij ons.
Voor mijn profiel is België duidelijk geen interessant land om te wonen. Maar voor de meerderheid van de mensen? Dan denk ik dat België vooral kansen geeft en een bepaalde maatschappelijke zekerheid biedt voor de meerderheid. De vraag is gewoon welke maatschappij we willen.
Eens een ietwat positievere noot over België, want er is al genoeg negativiteit op social media over ons land.
Geschreven door Stefan Willems, 1 december 2025
-
14 Replies
-
Klagen is niet slecht voor welvaart.
Personen die ik ken in Latijns Amerika (ongeoorloofde veralgemening komt eraan) hebben daar veel minder last van, men is algemeen immer positief. En vrij vrolijk. Geen stress. Leven zoals het leven bedoeld is.
En het gaat op geen enkele manier vooruit.
-
Daar valt niets aan toe te voegen, Stefan. Behalve dan dat die welvaart grotendeels met steeds oplopende staatsschulden gefinancierd wordt misschien?
-
Vanuit een bepaald standpunt – als bezoeker in een ontwikkelingsland – valt de welvaart in onze streken bijzonder op en dat begrijp ik. Mijn partner werkte als zorgkundige in de vroege jaren ‘90 in zowel Chili als Rwanda. Die ervaringen tekenden haar blik op de wereld. We hebben er dan ook vele gesprekken over.
Mijn collega kaaikuiser aan de dokken, een Ghanees van middelbare leeftijd vertelde me – inmiddels al twee jaar geleden – een opmerkelijk verhaal. Op het Sint Jansplein in Antwerpen werd hij door de politie tegengehouden omdat hij met zijn scooter van z’n baanvak afweek met de intentie om af te slaan en dus een moment tegen de richting reed. Er volgde een bekeuring. Tijdens een grondige inspectie van het voertuig stelde de wetsdienaars vast dat er een letter van het kenteken moeilijk leesbaar was. De brommer was niet rijwaardig besloot de politieambtenaar en werd prompt in beslag genomen. Met natuurlijk een aanzienlijk kostenplaatje en de nodige last en dol als gevolg. Want geraak maar eens als interim arbeider op bestemming in het grote havengebied rond Antwerpen. De kerel, Samuel genaamd, toonde me het proces- verbaal.
‘Racisme’, zag ik in een oogwenk. ‘How do you like Belgium?’, was mijn spontane reactie op dat moment aan de kaaimuur.
‘I like Belgium very much’, antwoordde Samuel volmondig. ‘Ondanks de vele pesterijen van de ordehandhavers want dit is niet de eerste keer dat zoiets gebeurt natuurlijk’. Ik keek verbaasd op. ‘Wanneer je in mijn land, Ghana, door de politie wordt tegengehouden’, vervolgde hij, ‘en je draagt toevallig een waardevol sierraad of horloge, zal hij daar, ongeacht het vermeende misdrijf, onmiddellijk beslag op leggen. Als je je verzet, is de kans zelfs reëel dat je de confrontatie niet eens overleeft’. De man leefde nu reeds tien jaar gelukkig in Borgerhout in een krot van een huisjesmelker. ‘Mice everywere’, verzuchtte hij. ‘But i like De Roma very much!’
Het gesprek bleef me bij. Betekent welvaart in dit land voor sommigen dat de basisbehoeften – een (lekkend) dak boven het hoofd hebben, toegang tot eten en drinken – vervult zijn zonder toekomstperspectief? En natuurlijk ordehandhavers met enkel maar pestgedrag zonder je naar het leven te staan. Tijdens mijn periode als fabrieksbouwer ervoer ik kansloosheid en armoede aan den lijve. Je werd als arbeider schaamteloos gebruikt en daarna met het vuil op straat gezet. Letterlijk. Maar ik zag ook dat de meeste onfortuinlijke collega’s gewoon maar in hun lot berustten. De meesten ervan hebben hun pensioengerechtigde leeftijd zelfs niet eens bereikt. Je moet op z’n minst de intentie koesteren om je lot te verbeteren en dat ook uitspreken. Pas dan zal je helpende handen rondom je kunnen verwachten. Tenminste, dat is toch mijn ervaring. Kansarmoede is dus een onderwerp met vele nuances. Daarom is het zo moeilijk om er een standpunt in in te nemen. Wanneer je in zo’n situatie zit, werkt de onmiddellijke omgeving neerhalend. Men probeert je wijs te maken dat er geen uitweg is, de metafoor van de Grot van Plato. Je moet dus over voldoende wilskracht beschikken om daardoor te breken. Om die reden heb ik een gemengd gevoel bij het lezen van een toeristenverslag over een welstellende westerling in een ontwikkelingsland. Met alle respect overigens.
-
@stefan-willems ik lees toch soms best negatieve punten over België in je sociale media berichten. Waarbij je er toch niet aan denkt om ooit terug te keren naar je geboorteland. Hoe meer je de wereld hebt gezien, hoe duidelijker het is dat het in het grijze België toch niet zo slecht is. Het vangnet is België is groot, onze gezondheidszorg blijft ondanks problemen uitzonderlijk in vergelijk met vele landen. Corruptie is er niet als je het alleen al vergelijkt met Oost-Europa. Ik heb geleerd, hoe meer geklaag hoe groter de welvaart. Er zijn natuurlijk landen waar het beter leven is, mar soms is dit ook gelinkt aan onze eigen privé situatie.
-
Ik krijg toch meer en meer de indruk dat het een welvaart op krediet aan ‘t worden is, Vincent. Indruk hè. En voor een kleine minderheid van de bevolking zou ik zelfs het woord, welvaart niet eens meer in de mond durven nemen. Ik heb mannen naast mij op de werkvloer zien opveren van geluk bij een doelpunt van hun voetbalploeg, zonder dat ze stilstonden bij hun eigen erbarmelijke, uitzichtloze situatie. Onbegrijpelijk.
-
Ik denk dat het ergens terrecht is dat veel “jongeren” veel kritischer zijn. Veel mensen hebben lang hun hypotheek kunnen inbrengen, geen meerwaarde op aandelen, lagere belastingen enz. Ik besef zeker dat het ook veel minder kan maar de vraag is hoelang ‘ze de algemene welvaart ‘ nog kunnen behouden door staatsschulden massaal te blijven opblazen ….
-
Vincent, zoals Gert zegt. Een welvaart op krediet. Vorige week is mijn generatie op straat gekomen in Bulgarije in het grootste protest in jaren. De reden was ondermeer om hogere belastingen tegen te gaan die gebruikt zouden worden om de welvaartsstaat (lees: pensioenen) te verhogen. Ik geloof dat mijn generatie die welvaartsstaat meer en meer gaat bekritiseren en dat die trend gaat starten vanuit Oost-Europa.
Maar inderdaad, België is niet slecht voor de meerderheid van de mensen. Zou er wel zelf absoluut niet meer willen wonen om verschillende redenen. De enige reden waarom het op mijn radar zou komen is op het moment dat ik faal als ondernemer en in ‘de hangmat’ zou gaan liggen van de Belgische staat. Dan heeft België wel een aantrekkingskracht (maar om de verkeerde reden).
-
-
Wat mij de laatste tijd opvalt, is enerzijds de verzuring, en anderzijds het ongeduld. Zelfs op de parking van een supermarkt hoor je om de paar seconden tegenwoordig een ongeduldige op zijn claxon duwen.
Naast de verzuring zie je ook veel gelatenheid tov anderen, de maatschappij, de politiek, enz.
Ook de collega’s onder mekaar. Naar het werk gaan is voor sommigen te veel gevraagd. En als ze dan komen, krijg je een hap en een snauw. Alleen hun gezin is nog belangrijk, aan een team event willen ze niet meer meedoen ??Aan de ene kant lees je dat er een nieuw record op de spaarboekjes staat. Aan de andere kant hoorde ik heel veel collega’s onlangs zeggen dat ze niet eens 30k op hun rekening hebben. Maar elk weekend zijn ze weg met familie of vrienden, hun kinderen dragen alleen merkkleding,…
Ik vraag me soms af wat die kinderen gaan dragen eens ze zelf gaan werken, een lening moeten afbetalen of huur betalen.Gelukkig is onze sociale zekerheid en gezondheidszorg nog goed. Het is een ongelooflijke luxe dat je zelf je arts kan kiezen. Of voor een second opinion naar een andere arts kan als je twijfelt.
Het zou idd beter zijn als onze politici en beleidsmakers eens op de lange termijn kijken (5 jaar, 10 jaar of langer). Zeker voor speciale projecten. Maar helaas zijn ze keer op keer zo kortzichtig en kijken ze niet verder dan de volgende verkiezingen. Hun eigen hachje redden…
-
Ann, je zou volgens mij verbaasd zijn van het aantal mensen dat niet eens 3000 euro spaargeld op hun rekening hebben staan in België.
-
De meeste mensen waar ik mee samenwerkte, eigenlijk allemaal, leefden naar hun inkomen. Verdienden ze meer, consumeerden ze meer. Grotere aankopen gebeurden op krediet. Zo simpel is het voor het gros van de bevolking, denk ik (voor zover ik er zicht op heb).
-
Mij stoort de inefficiëntie alom : Vlaanderen, Brussel (spant de kroon), België en Europa. Alles moet geregeld worden ‘met consensus’… zeg ieder zijn deel of… de grootste gemene deler (welke klein is als de ideeën uiteenlopen).
Hier zijn we kampioen (met gouden medaille) in allerlei taksen en afhoudingen. Gecompenseerd met ‘willekeurige’ subsidies. Een economie ‘met de letter K’.
Welvaart creëer je met groei. Ondernemers hebben 3 eikel punten : loonkost, energie en vergunningen. Rarara… wat wordt hieraan gedaan..?
Gelukkig hebben we nog de US die ons wakker schudt.
Meen gelezen te hebben dat elke nieuwgeborene hier reeds een schuld van € 50.000 heeft. Goe bezig…
Marc.
-
-
Minister De Praetere staat op het punt om een akkoord te bereiken over het verruimd inkomensbegrip. voortaan tellen ook andere inkomsten zoals dividenden mee voor het verkrijgen van subsidies en premies.
De minister benadrukt dat de hervorming geen negatieve gevolgen heeft voor mensen met alleen een loon en een spaarrekening. “We willen sparen juist blijven aanmoedigen”, zegt ze.
Met andere woorden zoals ik het begrijp : als je bijvoorbeeld 1 miljoen euro op een spaarrekening hebt staan dan telt dit niet mee voor het verkrijgen van subsidies en premies.
Als je een paar duizend euro dividenden ontvangt, dan wel want dan behoor je tot de sterkste schouders.
De linkse partijen moeten echt wel niets hebben van beleggers….
-
@Stefaan, wil je deze brief eens laten publiceren op de voorpagina van alle kranten zodat iedere Belg dit kan lezen?
🔝 , vanwege een gelukkige Belg :)
-
Mogelijk tevens evolutionair een voordelige eigenschap: als we altijd met alles tevreden waren zonder beter te willen zaten we nu nog in kille grotten rond een vuur.
Log in to reply.