-
Stabroecksche typen
Het kan verkeren. Tijdens mijn speurtocht naar authentiek beeldmateriaal over verdwenen polderdorpen ten noorden van Antwerpen, stuitte ik toevallig op deze intrigerende foto. De prent is gemaakt door fotograaf Frans Hoelen uit Kapellen. Frans stierf reeds op vierendertigjarige leeftijd, maar liet toch een zeer indrukwekkend beeldarchief na. Deze confronterende afbeelding van enkele dorpsbewoners in Stabroek is gemaakt in 1895, slechts een goeie honderddertig jaar geleden dus. Ze onthult hoe het de gewone mensen verging rond die tijd. Van het bestaan van auto’s hadden ze misschien al wel ‘s gehoord, maar allicht nog nooit eentje van dichtbij kunnen bewonderen. Fietsen waren zeldzaam, het ledikant het meest kostbare bezit en het leven bestond uit zwoegen, ploeteren en proberen om in leven te blijven. Op het moment dat dit kliekje genomen werd, kijken de mensen op hun paasbest met een wezenloze blik in de lens van iets dat er erg futuristisch uit moet hebben gezien.
Mijn grootvader, die in 1963 met z’n gezin werd onteigend in Lillo- Kruisweg omwille van de havenuitbreidingen, had de zee nog nooit gezien. Een zondagse uitstap met een versnellingsloze fiets naar het exotische getijdehaventje in Lillo- Fort was al buitengewoon. Met een blik op het estuarium van de Schelde stroomafwaarts en de bocht van Bath, kon hij zich toch wel iets voorstellen van wat de zee wel zou kunnen zijn.
Vandaag gaat er geen maand voorbij of m’n partner en ik doen ons geliefde Zeeland aan met onze omgebouwde camper. En met een druk op de knop vanuit de luie zetel handel ik in aandelen alsof het de meest normale zaak van de wereld is. En heel die evolutie beslaat slechts honderddertig jaar. Het houdt me bezig.
Log in to reply.