Wall Street vreet alles, Europa weer op dieet

Terwijl we dit jaar een tijdje gewoon waren dat de Europese beurzen beter presteerden dan de Amerikaanse, lijken we vandaag terug in het oude patroon te vallen.

De Euro Stoxx 50 verloor deze week 2% en de Franse CAC40 zakte 3%. In Europa volstaan een paar diepe zuchten om de (beurs)koersen uit evenwicht te halen, in Amerika mag permanent een orkaan waaien (Trump II), Wall Street haalt de schouders op.

Of wentelen we ons al te gretig in de slachtofferrol? Want in klinkende munt laten de beurscijfers, bekeken sinds begin dit jaar, een ander verhaal zien. De Eurostoxx 50 noteert op een winst van 10% en de Duitse Dax noteert zelfs 20% hoger. Dat is, als je de daling van de dollar meerekent, respectievelijk een volle 10 en 20% beter dan de iconische S&P500 met de grootste Amerikaanse aandelen.

Maar Wall Street is de voorbije maanden wel beter aan het presteren. In Frankrijk staan de precaire staatsfinanciën samen met de wankele politieke orde in de schijnwerpers. Dat heeft ook duidelijk gewogen op de Franse aandelen. De sterindex uit Parijs noteert nog geen 5% hoger dan dit jaar. Nog veel duurder is de rekening op de obligatiemarkten. Frankrijk moet vandaag met 3,5% al duidelijk meer rente betalen op tienjarige schuldpapier dan België (3,3%). Onze zuiderburen naderen snel het tarief van schuldenkampioen Italië.

Nog een voorbeeld van appelflauwte was te zien in het Verenigd Koninkrijk, waar de bankaandelen plots onderuitgingen. De aanleiding was een rapport dat tot de conclusie kwam dat de overheid de banken te royaal uit de wind zet van de facturen die vandaag verstuurd worden voor het jarenlang inkopen van veel te dure staatsobligaties.

De koersinstorting van de Deense ontwikkelaar en uitbater van windmolenparken Orsted is dan weer een individueel Europees slachtoffer van Trump II, die er een sport van maakt om verbintenissen eenzijdig te verbreken. Zo mag een windmolenpark dat voor 80% klaar is, niet afgewerkt worden. Dat is zelfs in de VS wellicht niet juridisch houdbaar, maar ondertussen loopt de schade bij Orsted, dat voor een noodkapitaalverhoging staat, wel op.   

Tegenover de handelstarieven die  Trump II afdwong in de hele wereld is dat klein bier, maar het is een voorbeeld voor de ondergraving van de rechtsorde door de Amerikaanse regering. Dat is ook voor de bedrijfswereld ernstig, want daarmee gaat het streven naar win-win situaties op de schop. De ultieme motor voor de economie zit zonder brandstof.

Het is verbazend hoe weinig ongerust Wall Street daarover is. Op april en mei na handelden de beurshuizen en beleggers alsof er niets aan de hand is.  Zij rekenen op de ‘animal spirits’ van Trump: zijn  overlevingsinstinct waarmee hij overgaat tot TACO (Trump Always Chickens Out). Maar als Wall Street niet meer waarschuwt, wie zal Trump dan op tijd terug bij les brengen?