-
Veranderende tijden
In de Zuid- Nederlandse gemeente Dordrecht vind je in de winkelstraten nogal wat retro vinyl platen winkels. Dat kan me bekoren. In zo’n winkel zoek ik meteen instinctmatig naar de 12’’ collectie.
‘Zoek je iets bepaalds?’, hoorde ik een winkelier onlangs achter me vragen bij het laatste bezoek.
‘Eigenlijk wel’, beaamde ik enigszins verzuchtend. ‘Ik zoek al een hele tijd naar de 12’’ versie ‘Situation’, van de formatie Yazoo, ‘Living on Video’, van Trans X, ‘Get on up’, Suzie Q, ‘Dolce Vita’, Ryan Paris. En de 12’’ van zowel ‘Native Love’, Divine als ‘Hard Times’, van The Human League.
‘God, lang geleden’, antwoordde de uitbater nogal ontmoedigend. ‘Heb jij vroeger nog gemixt misschien’.
‘Zoiets ja’.
‘Dergelijk exclusief materiaal werd geproduceerd voor de danstenten in de jaren ‘80’, legde de man uit. ‘De disc jockeys uit die tijd zullen die platen nog wel bezitten, maar gaan er nooit afstand van doen. In de platenzaken van vandaag ga je ze niet vinden’.
‘Ik heb zelf nog best veel 12’’’, mompelde ik wat teleurgesteld, ‘maar die laatsten zijn in de dancing gebleven’.
De periode 1983 – 1987 ervoer ik als de meest opwindende in het Stabroekse nachtleven. De boeren dorpsstraat telde zomaar liefst zes ultramoderne drukbezochte danstenten met in een zijstraat onder de befaamde brouwerij ‘Abts’ de meest iconische: dancing Abtskelder. Einde jaren 80’ veranderde de cultuur van het nachtleven. De uitbaters van dancing Pop King uit de Antwerpse Anneessensstraat kochten Abtskelder en toverde de tent om tot een mega- discotheek. Een trend was gezet. Met de komst van ‘C in China’ en ‘The sound of C’, van de Vlaamse new- beat- muziekgroep, Confetti’s veranderde ook de muziekcultuur. De kleinere dorpsdancings liepen in geen tijd leeg. Niet veel later sloten ze één na één de deuren. Voor mij viel het doek over het liederlijke, opwindende nachtleven dat ik kende. Met de moed der wanhoop probeerde ik mezelf nog te verkopen aan de gladde jongens van de nieuwe discotheek, maar werd er met hoongelach onthaald. Je moest duidelijk bij de club horen om nog mee te spelen in die nieuwe wereld. De intense voorbije periode was als een fata morgana, de nachtelijke figuren die voor mij zo relevant waren, losten op als schimmen in het ijle. Het was de afsluit van een tijd die nooit had bestaan. Er restte me enkel nog mijn job als kabeltrekker in de fabrieken. Een ontnuchtering met een drankprobleem van hier tot in Tokyo.
Toen ik enkele jaren later mijn goeie vriend en buitenwipper, Rob bezocht in de psychiatrische afdeling van het Stuivenbergziekenhuis van Antwerpen, merkte ik een nogal bizarre figuur op in zijn omgeving. De rijzige jongeman maakte constant bizarre bewegingen in de rokerszone. Duidelijk in een roes probeerde hij op die manier de aanwezigen te animeren. De man bleek de zanger te zijn van de inmiddels wereldberoemd geworden new- beatband. Het plotse succes was hem duidelijk naar het hoofd gestegen. Niets beter dan een frietje steken, besloot ik na die deprimerende indrukken in het ziekenhuis. Aan de overkant van het ziekenhuisportaal had een nieuw frietkot de deuren geopend. ‘Ze bakken er goeie frieten!’, moedigde Rob me aan. ‘Beter dan die van No. 1. En het zal je verbazen wie ze bakt!’
‘Een grote met mayonaise’, bestelde ik met een knorrende maag in een zo goed als lege zaak.
‘Mag er zout op?’, vroeg de al wat oudere man terwijl hij zich omdraaide. Ik schrok me haast een ongeluk, ik keek recht in ‘t gezicht van mijn vroegere baas, de uitbater van de druk bezochtste dorpsdancings in Stabroek. Veranderende tijden, de wereld draait verder en soms, soms draait ze door.
-
8 Replies
-
Mooi geschreven.
-
Bedankt, Koen.
-
-
inderdaad, mooi verwoord, geeft duidelijk weer hoe het er toen aan toeging 😉
-
Thnx, Marc. Voor mensen met interesse in de muziekcultuur van toen, het was met de introductie van de 12’’ van Nitzer Ebb, ‘Join in The Chant (Burn) in de discotheken dat het doek definitief viel voor ons. De traditionele discotheken probeerden met krachtige lazershows en andere grote investeringen Abtskelder – omgedoopt tot ‘Virgins’ – nog het hoofd te bieden, maar tevergeefs. Er zaten te grote investeerders achter waartegen geen kruid gewassen meer was. Verhalen uit de oude doos, maar de essentie ervan vandaag meer dan relevant.
‘Zou je kunnen investeren in 12’’?’, vraag ik me soms af 😉. Groetjes.
-
-
Mooi! Over die tijd veel verhalen gehoord, vaak met heimwee. Maar ik was juist te jong en denk 16-17 toen de Confetti’s doorbraken.
-
Hey Ann, je hebt het beste gemist…🤪. De Lage Landen hebben flink veel gewicht in de muziekschaal gelegd in die periode. Onlangs zette ik hier nog een 12’’ op: ‘Spike Jones’, van Telex. Iedereen kent 2 Belgen, De Kreuners,… maar heeft ooit al eens iemand dat nummer van Telex op de radio gehoord? Hetzelfde verhaal met de Maastrichtse formatie The Chaplin Band en zo kan ik er nog wel enkelen opnoemen die toen het verschil op de dansvloer maakten. Het lijkt wel alsof de muziek die we toen draaiden tussen de plooien van de tijd zijn gevallen. Ik kan hier een bijna eindeloze playlist posten, allemaal steengoeie nummers die niemand kent. Wist je bijvoorbeeld dat we de achterkant van het singeltje ‘Eisbär’ van de Duitse formatie Grauzone, ‘Film2’ grijs draaiden in de discotheken? (je moet dat nummer eens mixen met ‘Din Da Daa’, 12’’ van George Kranz. Dan weet je niet wat je meemaakt). Met de komst van Confetti’s werd er een punt gezet achter een tijd die nooit heeft bestaan. Een twilight zone, tenminste in mijn gevoelsbeleving is dat toch zo. Groetjes.
-
Ja Telex … twist a saint tropez mijn favorite!
-
Ann en Gert ,
ik denk ook nog wel eens met veel plezier terug aan die tijd ! Heimwee is er volgens mij alleen naar de tijd dat je jong was en je nog weinig zorgen had. Ik ben net terug van een city-trip waar ik bij een museumbezoek voor de eerste keer korting kreeg als 60 plusser. Confronterend , maar toch niet nee tegen gezegd 😄
-
Log in to reply.