Beleggen in defensie-aandelen: doen of niet?

Sinds de Russische inval in Oekraïne is de jarenlange winter voor de grote Europese defensie­bedrijven voorbij. Hun aandelenkoersen zijn flink gestegen. Wat betekent dat voor de ‘gewone’ belegger?

Twee vragen liggen op tafel: loont het vanuit het perspectief van ­beleggers om te investeren in ­defensie-aandelen? En, misschien nog meer, met welke ethische ­dilemma’s wordt u dan geconfronteerd? We analyseren de voor- en nadelen van de vijf grootste beursgenoteerde Europese producenten van wapen- en defensiesystemen.

1. BAE Systems (VK): Amerikanen in Brits jasje

Deze Britse groep is met voorsprong de grootste Europese ­wapenfabrikant, die nauwelijks ­levert voor burgerlijke toepassingen. Niet toevallig heeft BAE ook veel activiteiten in de VS, waardoor het ook een topleverancier is aan het Amerikaanse leger, goed voor 40% van de omzet. BAE is ook een belangrijke partner van Lockheed Martin voor de F-35, die ook in ­België het gevechtsvliegtuig F16 zal vervangen. De groep produceert zowat alle wapentuigen. Luchtvaart is de grootste afdeling, voor ‘electronic systems’ en een ­belangrijke maritieme divisie met atoomduikboten. Drie jaar geleden verbrak Australië een contract van 56 miljard euro met het Franse ­Naval voor de levering van atoomduikboten ten gunste van BAE.

Toekomst? 

In de eerste jaarhelft nam de omzet met 13% toe. De winst per aandeel zal de omzetgroei echter niet volgen, want BAE deed een grote overname in de VS, waardoor de al vrij hoge schulden verdubbelden. De intresten zullen wegen op de resultaten.

Dilemma? 

BAE was vroeger meer verbonden met Europese ­bedrijven, maar is nu meer een Amerikaans bedrijf. Na de VS is Saudi-Arabië de tweede afnemer en BAE blijft leveren aan Israël, dat verwikkeld is in een oorlog in Gaza, waarbij al 40.000 Palestijnen zijn gedood.

2. Airbus (EU): defensie is een bij-job

Van de globale omzet van 70,8 miljard euro in 2023 kwam ‘maar’ 12,9 miljard euro uit defensie. Toch is Airbus daarmee de op een na grootste Europese fabrikant van militair materieel. De divisie ­‘defence en space’ levert vliegtuigen met wapensystemen (Eurofighter, …) en ook de belangrijke helikopterdivisie produceert militair uitgeruste tuigen. Airbus is ­belangrijk voor het Europese ­‘Future combat air system’, met ­bewapende drones.

Toekomst? 

Airbus heeft in de burgerluchtvaart Boeing bijgehaald en heeft als enige probleem een tekort aan onderdelen om de bestellingen bij te benen. Daardoor zullen de resultaten dit jaar wel behoorlijk zijn, maar toch lager dan verwacht. In defensie is Boeing veel groter en gediversifieerder dan Airbus. De Europese groep heeft echter een netto cashpositie van 7 miljard euro (versus hoge schulden bij Boeing), zodat er ruimte is voor overnames en initiatieven om de Europese defensie te consolideren.

Dilemma? 

Airbus produceert vooral voor de burgerluchtvaart, hoewel de militaire producten met 18% van de omzet niet verwaarloosbaar zijn. En via een joint venture met BAE Systems (37,5%) produceert Airbus (25%) ook aanvalsraketten.

3. Leonardo: van Agusta tot pantserwagens

Leonardo Finmeccanica ontstond in 2016 uit een fusie van een aantal Italiaanse (dochter)bedrijven, waarvan de helikopterproducent AgustaWestland in de Belgische politiek nog een bel doet rinkelen. Driekwart van de omzet komt uit militaire producten, waarvan helikopters de op een na belangrijkste zijn, na defence & electronics en luchtvaart, waarbij het een partner is voor de Eurofighter en de vleugels maakt van de F-35. Cybersecurity is een nieuwe aparte divisie. De Italiaanse staat heeft 30% van de aandelen.

Toekomst? 

De Duitse producent van aanvalstanks en pantserwagen Rheinmethall kreeg pas een bestelling van zowat 20 miljard euro van Italië. Daarvoor moeten de Duitsers nauw samenwerken met Leonardo, dat zo belangrijke extra activiteiten kon binnenhalen. Leonardo kampte lang met een lage rentabiliteit, maar boekte de jongste jaren vooruitgang. De winst­gevendheid is goed en de 3 miljard euro aan schulden worden afgebouwd.

Dilemma? 

Leonardo neemt voor 25% deel aan de groep die aanvalsraketten produceert met BAE Systems en Airbus.

4. Thales: radar en aanvalswapens

Het Franse Thales (tot 2000 Thomson-Houston International) haalt iets meer dan de helft van de 20 miljard euro inkomsten uit defensie. Daarbuiten is Thales vooral actief in de luchtvaart en digitale diensten, met name voor transport. De groep heeft ook nog 35% van de Franse Naval Group, maker van marineschepen en ook een top-10 Europese wapenfabrikant. Thales is een belangrijke speler in ­gevechtsuitrusting voor de luchtvaart, marine en landmacht, evenals voor geavanceerde radarsystemen op de grond.

Toekomst? 

Thales groeit sterk (orders +23% in de eerste helft van dit jaar) en levert aan alle belangrijke Europese defensiebedrijven. Met zijn ‘digital identity en security’- afdeling speelt Thales ook een belangrijke rol in het beveiligen van digitale systemen in het burgerleven. De ruimtevaartafdeling groeit, maar zal dit jaar verlieslatend zijn. Toch is de operationele winstmarge van 11% behoorlijk.

Dilemma? 

De geavanceerde elektronica wordt ingezet voor burgerdoelen en militaire bescherming, maar Thales produceert ook aanvalswapens.

5. Rheinmetall: thank the tanks

Het Duitse bedrijf met hoofdzetel in Düsseldorf is vooral bekend voor zijn aanvalstanks, zoals de Leopard. Zoals bij alle defensiebedrijven is er een belangrijke elektronica-afdeling. Rheinmetall produceert ook sensoren, wapens en munitie. Die laatste activiteit is het meeste winstgevend, met een operationele marge van meer dan 20%. De omzet daarvan is de voorbije jaren door de oorlog in Oekraïne met 41% gestegen.

Toekomst? 

In de eerste jaarhelft stegen de inkomsten met liefst 33% en de operationele winst verdubbelde, net als het orderboek. Rheinmetall groeit het sterkste van alle grote defensiebedrijven. Het aandeel is iets hoger gewaardeerd, maar lijkt nog redelijk ­geprijsd.

Dilemma? 

Het bedrijf profiteert rechtstreeks van de oorlog in ­Oekraïne en hoe meer er geschoten wordt, hoe hoger de inkomsten en de winst.

Dit artikel verscheen eerder in De Standaard