Altijd een beetje reizen
Over exact een week zijn we met de studenten in Londen. Dat uitstapje past in een lange, jaarlijkse traditie van de hogeschool. Met de financie-studenten bezoeken we de financiële instellingen in het op een na grootste financiële centrum ter wereld. Voor mij is het altijd aangenaam om weer eens terug te keren naar de plek waar ik twaalf jaar gewoond en gewerkt heb. Dit jaar kijk ik nog meer dan gewoonlijk uit naar de trip. Het is dan ook de eerste keer na de pandemie dat we de reis nog eens organiseren. In maart 2020 waren we in lockdown en nadien mochten of durfden we geen plannen meer te maken. Nu kan het dus weer.
Oorspronkelijk zouden we iets voor 5 uur met de trein vertrekken naar Brussel-Zuid. Da’s heel vroeg, een uurtje te vroeg zelfs, maar we willen natuurlijk niet de Eurostar missen door een stom toeval. Gisteren hebben we het plan aangepast. We vertrekken nu nog steeds om 5 uur, maar wel aan de hogeschool. We gaan met de bus naar Brussel-Zuid. De laatste tijd maakt onze nationale maatschappij er namelijk een zootje van. De vertragingen en schrappingen zijn niet meer bij te houden. Iedereen kan al eens iets overkomen, maar wat de treinreizigers dagelijks moeten slikken, is niet normaal. Je zou voor minder de auto nemen. Of een touringcar.
Door onze beslissing loopt de spoorwegmaatschappij 120 tickets mis. Maar zou er iemand zijn bij het spoor die dat jammer vindt? Het aantal kaderleden bij de nmbs is sinds 2017 verdubbeld. Maar ceo Sophie Dutordoir en haar verruimde team bakken er niks van. Het spoor draait vierkant en het lijkt wel alsof niemand erom geeft. De overheid, de enige aandeelhouder, kijkt er niet naar om. De trein is altijd een beetje reizen. Maar de reizigers willen geen avontuur. Die willen gewoon op een min of meer comfortabele manier van punt A naar punt B reizen. Dat is nu al te veel gevraagd. De spoorwegmaatschappij lijkt in niets op de ambitieuze onderneming die in 1835 ons jonge land op de kaart zette met de eerste spoorverbinding op het Europese vasteland.
In Londen maken we een ritje met de DLR. Dat is de Docklands Light Railway. Het is een spoordienst, half trein, half metro, die rijdt tussen Bank Station en Canary Wharf, het tweede bankendistrict in Londen. Het opvallendste kenmerk van de DLR is de automatische besturing. Er zijn geen treinbestuurders en geen conducteurs. Af en toe zie je natuurlijk wel een controleur die je vervoersbewijs checkt. Is dat de toekomst? Wellicht. Minder is meer!
Ik kijk echt uit naar Londen. Ook al is ‘t nog maar van mei geleden. We gaan (weeral!) langs bij Columbia Threadneedle en ook bij verzekeraar-pensioenfondsbeheerder Aon. 55 studenten + 4 docenten. London, here we come!
Niet dat ik een reactie verwacht, maar daarjuist heb ik bij de NMBS een klacht ingediend omdat het de spuigaten uitloopt.
We hebben de alleroudste treinen van de NMBS op het traject Roosendaal – Puurs, omdat de nieuwere stellen niet op het Nederlandse net mogen rijden (iets met ECTS). Deze vallen geregeld uit, en dan wordt de trein gehalveerd : van 8 naar 4 wagons. Maar de laatste weken slagen ze er, in volle spits, niet in om ons meer dan 4 wagons te gunnen. Zowel ‘s morgens als ‘s avonds sta je schouder tegen schouder als sardientjes in een blik. Als je je halte nadert stijgt de stress. Ga je aan de deur geraken ? En ga je er wel tijdig af geraken ?
Op deze manier wordt het telkens een hele beproeving om op je werk of thuis te geraken… Plezant is anders :(
Mijn vrouw neemt ook bijna dagelijks deze trein Ann en het gaat van kwaad naar erger.
Misschien beter dr bus naar Dunkerque genomen en van daaruit de Eurostat naar Londen. Een groepsticket kost dan minder dan 20.00,euro enkele reis, terwijl je met uw autocar sneller in Dunkerque zult zijn dan met de Eurostar ex Brussel.
Op die manier vermijdt je bovendien de ochtendspits in Brussel, die ook nog voor vertraging kan zorgen. De bus tot Dunkerque kosr u circa 5,00,euro per persoon extra, terwijl de trein je veel meer kost. Het is maar een suggestie.