Stefan, de kleine belegger die een magnaat stokken in de wielen stak

Dit artikel werd vandaag gepubliceerd in Het Nieuwsblad

Het onrechtvaardigheidsgevoel bij beursanalist en aandeelhouder Stefan Willems (30) was zo groot dat hij eigenhandig een stokje stak voor de plannen van Nicolas Saverys (65) om rederij Exmar van de beurs te halen. En het is niet de eerste keer dat hij zich opwerpt als verdediger van de kleine belegger.

Nina Bernaerts

Eigenlijk deed gasrederij Exmar het helemaal niet zo denderend. Maar de oorlog in Oekraïne speelde onverwachts in de kaarten van het bedrijf. Omdat de gaspijpleidingen vanuit Rusland dicht gingen, boomde het vervoer van gas per schip. En dat zag scheepvaartmagnaat Nicolas Saverys graag gebeuren. Het bedrijf leefde op, ook op de beurs. Stefan Willems, belegger en beursanalist –  onder andere voor deze krant –, dacht er ook zo over. Hij kocht niet enkel zelf aandelen, hij tipte het aandeel ook voor de beleggers via zijn platform Spaarvarkens.be. “Hij zag het potentieel voor ik het zag, moet ik bekennen”, zegt Pascal Paepen, docent Bank & Beurs aan Thomas More/KU Leuven en medeoprichter van Spaarvarkens.be. “Maar toen bleek dat Exmar op twee punten flink wat geld had verdiend en het bedrijf vrij van schuld was, geloofde ik ook in het potentieel. Toen heb ik ook aandelen gekocht.”

In het voorjaar kondigde Saverys echter aan dat hij Exmar graag volledig in handen zou krijgen en van de Brusselse beurs zou halen. Saverys had op dat moment zelf 45,21 procent in handen en hoopte dus met een overnamebod genoeg aandelen op te kopen om het bedrijf van de beurs te halen. Hij bood toen een 11,10 euro per aandeel. “Veel te laag”, oordeelde Willems, die heel wat kleine beleggers kon verzamelen om niet in te gaan op het aanbod. Na de eerste ronde slaagde de magnaat erin maar 77,7 procent van de aandelen in handen te krijgen. En ook in de tweede ronde – waar het overnamebod opnieuw op 11,10 euro kwam te liggen – ving Saverys bot. Hij kon uiteindelijk maar 83,76 procent van de aandelen in handen krijgen.

“Exmar heeft een hele tijd aan de rand van het faillissement gestaan. Beleggers hebben vaak gedacht dat ze nooit een return zouden zien. Maar toen kwam de oorlog en ging het beter met het bedrijf”, zegt Willems. “Alleen was dat nog niet in de resultaten te zien. Saverys probeerde dus het bedrijf van de beurs te halen voor de goede resultaten gepubliceerd werden. Maar dat vond ik niet eerlijk, de beleggers hebben eindelijk wél zicht op beterschap.” En dat vermoeden werd ook bevestigd, want Exmar keerde donderdag een stevig dividend uit.

Liefdadigheid

Het is niet de eerste keer dat Willems erin slaagt stokken in de wielen te steken. Als jonge economiestudent kon hij een piramidespel ontmaskeren. “Questra was een typisch piramidespel waar mensen hun zuurverdiende centen in staken en waar monsterwinsten beloofd werden die nooit waargemaakt werden”, zegt Willems. “Ik kan daar niet tegen, dan speelt mijn rechtvaardigheidsgevoel op, dus ben ik daar heel erg tegenin gegaan.”

Via de nu pas opgerichte site dejuisteprijs.be hoopt Willems een stunt als met Exmar nog eens te herhalen wanneer een bedrijf tegen een oneerlijke prijs aandelen probeert terug te krijgen.

Maar hij handelt zeker niet alleen uit liefdadigheid. Uiteraard heeft hij er als aandeelhouder ook zelf bij te winnen. Hij is namelijk aanhanger van het FIRE-principe, waar je financiële onafhankelijkheid nastreeft om vroeg met pensioen te kunnen. Al praat hij sinds de omstreden VRT-documentaire liever niet meer in die termen. “Ik ben nog altijd een believer van het principe om zo zuinig mogelijk te leven, om financieel onafhankelijk te worden en het geluk op andere vlakken na te streven. Maar anderen geven een heel andere invulling aan FIRE, daarom gebruik ik het zelf liever niet meer.”

Om financieel onafhankelijk te worden, trok Willems onder andere naar Bansko, een Bulgaars bergdorpje waar het leven een pak minder duur is. Die radicale ommezwaai dankt hij aan corona en een ‘quarterlifecrisis’. “Het is zonder twijfel de beste beslissing van mijn leven geweest. Ik heb zonet een Bulgaars rijbewijs gekregen en ik wil hier nu ook een appartement kopen om mijn band met het land nog te versterken. Dat past eigenlijk niet in de filosofie van de financiële onafhankelijkheid maar ik wil het toch doen. Ik wil ook iets tastbaar in mijn handen hebben, los van de beurs.” In december brengt hij ook een boek uit.