De chemie doet het even niet

Ik schreef nog eens wat voor de beste krant van Limburg. Ik haalde daarbij de mosterd bij de ‘Voor de bel’. Wat zeg ik? Ik pikte gewoon uit de ‘Voor de bel’. Nu maar hopen dat Jim het niet ziet. De man zou me wellicht een copyright-proces aandoen.

De chemie doet het even niet

De economie is altijd cyclisch. Er zijn goeie jaren, die in principe altijd weer opgevolgd worden door een periode van minder economische activiteit. Het ging lang goed, maar nu merken we toch al wat barsten in de groei. Zo was er deze week wat verontrustend nieuws uit de chemie. Het Duitse Lanxess stuurde bijvoorbeeld een winstwaarschuwing van formaat uit. Het bedrijf was ooit een onderdeel van Bayer, maar werd in 2004 afgesplitst. Lanxess produceert onder andere synthetisch rubber, plastics en chemische producten die nodig zijn voor de productie van geneesmiddelen en verf. Op zo’n drie maanden tijd verdient het bedrijf bijna 200 miljoen euro. Vorig jaar, tenminste. Want dit kwartaal zou die winst zowat halveren. Dat is een opdoffer voor het bedrijf en zijn aandeelhouders. Op de beurs zakte het aandeel al meteen 16 procent. In zijn val sleurde Lanxess ook andere chemie-aandelen mee de dieperik in.

Geen verrassing

Maar een verrassing is dat niet. Wie spreekt met werknemers uit de chemie en de plastic weet dat de zaken al een tijdje slecht draaien. Niet in één of een paar bedrijven, maar bijna overal in de sector. Niet alleen in Duitsland, ook bij ons. In Zwijndrecht verliezen wel 278 mensen hun job bij de sluiting van Arlanxeo. De rubberfabriek houdt ermee op in de Antwerpse haven nadat de bestellingen achterbleven.

Is het toeval dat het zo slecht gaat in de chemie? Natuurlijk niet. De sector verslindt energie. De energieprijzen mogen dan al fenomenaal gezakt zijn ten opzichte van de recordkoersen van vorig jaar, de Europese chemiesector kan de concurrentie met andere continenten simpelweg niet aan. In Noord-Amerika en Azië is het veel goedkoper om te produceren. De tarieven voor transport zijn gedaald, wat het fabrieken buiten Europa gemakkelijker maakt om hun productie te exporteren. Men zegt wel eens dat we tegen de grenzen botsen van de globalisering en dat we weer meer dichtbij produceren. Maar als het elders goedkoper is, blijkt dat we al snel afgedaan hebben met de producten van bij ons.

Recessiegevoel

Moeten we nu panikeren? Wie zijn job verliest, zal daar niet bepaald vrolijk van worden. Er zijn weliswaar nog vacatures, maar die betalen niet zo goed als de chemie. Ondertussen fluistert een Amerikaanse zakenbankier dat ook Nike nog afziet door de te grote voorraad. In de Antwerpse haven zijn er nog bedrijven waar de goederen zich opstapelen. Niet goed. Het zorgt voor een recessiegevoel. Ik vrees dat het nog een beetje erger zal worden, vooraleer het weer beter gaat.